als je het woord poging eens vervangt door stap?
je bent hier ook al een poos flink aan het oefenen
en ook dat betert naarmate je minder drinkt. Je komt er wel.
En betaald werk is nu geen prioriteit, met vrijw.werk ben je net zo nuttig
en er is minder druk op. Geeft wat meer ruimte om te experimenteren.
Mijn zoon heeft zo 4 baantjes en een uitkering + een studie. Overal komt
hij wel hobbels tegen, maar ook zijn er overal verschillende plus- en leerpunten.
Hij is op alle locaties geliefd en dat alleen al is dikke winst. Ook hij komt er wel.
 

@lady jane: vier baantjes en een studie dat zal wel redelijk wat vragen van hem. Is hij niet een stukje jonger dan ik (1982)?
Het zou waarschijnlijk beter zijn als ik het zie als een stap. Een valkuil voor mij is dat het meestal alles of niets is, dus ipv tevreden te zijn met wat ik nu in en rond het huis kan doen begin ik mij al snel te ergeren aan het gegeven dat het zo weinig is, terwijl ik rationeel natuurlijk weet hoe absurd het is om te verwachten dat ik direct een hele dag actief ben. 

Ja hij is van 1993 Mormel. En de baantjes zijn soms een paar uur en soms een dagdeel. Hij houdt genoeg tijd over voor de studie, sporten en ja ook gamen. Online zitten zijn vrienden.  Er is evenwicht in zijn leven, maar hij kampt ook met depressieve periodes, verlangen naar "normaal" leven, een relatie . Nog veel om aan te werken dus. En leren accepteren wat misschien niet haalbaar blijkt. of wel, de tijd zal het leren.

@lady jane: ergens kan ik mij de gevoelens voorstellen daar ik mij ook zorgen maak over mijn stiefzoon (ASS/OCD) maar hoe is het voor jou als ouder om je volwassen zoon zo te zien? 
Zelf heb ik soms het gevoel dat ik mijn ouders (en dan vooral mijn wijlen moeder) teleurgesteld heb omdat ik er nooit in geslaagd ben om een normaal gezin te stichten met eigen kinderen. 

Lap, het is iets na één uur 's nachts en mijn hoofd blijft maar draven. Is dit het effect van de alcohol die ik drink, of komt het omdat ik een ganse week amper geslapen heb? 
Vele jaren geleden heb ik eens cocaïne genomen. Niet gesnoven of gerookt maar gelikt van de tanden en de neus van een scharrel die ik die nacht had opgepikt. Bijna drie dagen wakker geweest toen en op het einde was ik aan het hallucineren waarbij ik die vrouw nog rond mij voelde terwijl ik in bed lag en eigenlijk mijn deken neukte. 
Gelukkig besefte ik de volgende dag dat ik nooit nog coke zou gebruiken net omdat dit zo fantastisch was. 
Waarom schrijf ik dit ook? Misschien om het zwart op wit te hebben? 
Ik denk even naar tele-onthaal te bellen, gewoon om iemand te horen. 

Edit: de persoon van tele-onthaal was in gesprek met iemand anders dus natuurlijk heb ik gezegd dat hij dat gesprek moest verder zetten. Enfin, toch een stem gehoord deze nacht. 

In coronatijd was het niet te doen om hem zo eenzaam achter te laten.
In "normale" tijden iets beter, maar hiuj rekt het afscheid vaak en dat doet pijn.
Machteloosheid is een van mijn allergrootste triggers. Ik verduur het.

@lady jane: kan het zijn dat je nog een dochter hebt en in het verleden geschreven hebt dat zij het ook lastig vindt om met haar broer contact te hebben (grote kans dat ik me hier vergis, sorry dan)?

Ik herken dit wel, niet van mezelf want ik hou menselijk contact liefst zo kort mogelijk, maar ik heb een broer (met stevig vermoeden van ass) en een schoonbroer met ADD, en geen van beide kunnen echt inschatten wanneer het tijd is om hun bezoek af te ronden. Ergens vind ik het wel spijtig voor hen dat hun behoefte aan menselijk contact groter is dan wat ze ontvangen maar tegelijkertijd kan ik het moeilijk inschatten daar ik zelf geen eenzaamheid ervaar. 

Mijn vader maakt zich echt wel zorgen over mijn broer en dan vooral de situatie (wij wonen samen) voor wat er gebeurd mocht ik ooit wegvallen, want op dit moment doe ik alle administratie en afspraken die komen bij het hebben van een huis, tot een paar jaar geleden deed ik zelfs zijn belastingen. Ik ben niet van plan direct dood te vallen, maar misschien moet ik toch maar eens uitzoeken of er een organisatie is die ons kan ondersteunen, voor het geval dat. 

Dat heb ik idd geschreven Mormel. Omdat we beiden zoeken naar iets van een nette manier om zonder al te veel te kwetsen, eigen grenzen ook aan te houden. Maar toen ik nog dronk hoorde ik ook bij de "plakkers" en dat was dus verslavingsgedrag geloof ik nu. Niet vanuit eenzaamheid.

Weer enkele weken voorbij en al blijft het alcoholverbruik wisselen toch merk ik progressie. Ben de voorbije weken een aantal keer gaan helpen bij mijn ex-vrouw in haar nieuwe woning, ben ook zwerfvuil gaan rapen overdag terwijl ik dit normaal bij zonsopgang op zondag doe en zelfs enkele malen bewust gaan winkelen tijdens de drukke uren om me meer bloot te stellen aan mensen.
Vandaag had ik een afspraak met mijn psychiater en die was positief over het gegeven dat ik op verschillende punten vooruitgang boek en stappen onderneem.

Daarnet een telefoontje gepleegd met het plaatselijke zorgcentrum met de vraag of ze vrijwilligers konden gebruiken en daar heb ik deze vrijdag een afspraak mee. Nog afwachten wat daaruit voorkomt en of ik het effectief aankan. Kleine stapjes.

Weet niet hoe het komt maar sinds een maand of twee zie ik terug licht aan het einde van de tunnel.

18 minuten geleden zei Mormel:

deze vrijdag een afspraak mee.

Super goed en spannend 💪🏻

Vandaag even zitten nadenken over hoe het komt dat ik de voorbije maanden eindelijk vooruitgang begin te boeken en ik denk dat het een samenspel van factoren is:
- omstandigheden zijn verbeterd (scheiding is afgerond, overlijden moeder afgewikkeld,...)
- intensievere therapie sinds februari
- sinds juli krijg ik vitamine D en vitamine B voorgeschreven
- tevens sinds juli een verhoging van zowel de dosis AD als anti-psychotica

Verschillende factoren dus en ik vraag me af welke nu doorslaggevend is of, wat meer logisch is, het een combinatie van alles is?
Misschien niet zo nuttig op een forum voor alcoholverslaving, maar heb gezien dat er hier toch wat mensen zijn met een dubbeldiagnose. Plaats het ook omdat diegene die hier al wat langer lezen weten dat ik redelijk diep zat, dus een beetje hoop voor zij die het nu moeilijk hebben.

En nu maar hopen dat ik het ongeluk niet over mezelf afroep en over enkele weken terug naar beneden totter van mijn ladder.

6 uur geleden zei Mormel:

eindelijk vooruitgang

💪🏻😊 zo fijn voor je en ook fijn om gelezen idd

18 uur geleden zei Mormel:

En nu maar hopen dat ik het ongeluk niet over mezelf afroep en over enkele weken terug naar beneden totter van mijn ladder

In mijn ervaring is het proces niet lineair. Het gaat er volgens niet over om nooit meer van je ladder af te totteren. Integendeel, ik ga er zelfs van uit dat dit wel zal gebeuren. We kunnen volgens mij nooit helemaal voorkomen dat we vallen (tenzij je in je graf ligt) en daar gaat het voor mij ook echt niet over. Wel over wat we van die val dan kunnen leren zodat we steeds minder diep vallen en sneller terug kunnen opstaan. Niet blijven liggen na de val. Reculer pour mieux sauter. En dat altijd opnieuw. Het is geen gemakkelijk proces en het is vermoeiend om te blijven opkrabbelen. Maar wel de moeite waard. En de ladder kan een trap worden ook. Stabieler, steviger maar beneden blijft wel altijd verbonden met boven. Altijd bovenaan is niet het leven. As above, so below. Het leven is geen ponykamp.