Twaalf weken geen druppel.  Ik ben vervreemd van de behoefte om te verdoven, ook al is de buitenwereld nog net zo niet leuk of leuk.  Ik wil er weer aan, dingen doorvoelen in plaats van wegmaken. Mijn oude gewoonte weer oppakken. Misschien is het ook wel een vreemde hobby.   Ik voel me met de dag mentaal sterker en autonomer worden. 

Er komt vast weer een dag waarop gedachten gaan opkomen aan alcohol.  Iemand laat me in de steek of heeft me bedrogen, ik raak iets belangrijks kwijt, er stort een illusie in.  Of een ander excuus, de zinloosheid van het bestaan of zo, of de ingebeelde dreiging van buitensluiting.  Ik zou het nou zo leuk vinden als ik op mijn zestigste eens het roer omgooi en dan niet wéér voor de tigste (echt!) keer ga lopen onderhandelen.  Dat gaat niet zonder er moeite in stoppen. 

joan had het altijd over netjes denken.  Als ik het me goed herinner ging dat over volwassen zijn, wat een zekere discipline vraagt.   Het voelt als een warm bad als het lukt, maar het kan zo gaan voelen als een keurslijf na verloop van tijd.  Waarschijnlijk overdrijf ik het dan in een soort alles of niksheid. 

Ik begin dit draadje om mezelf te herinneren en linkjes naar interessante dingen, ik vergeet inzichten mbt alcohol/verdoving altijd zo snel of als ik ze opschrijf kan ik ze niet meer terugvinden.   In de dagdraden verdwijnen ze sowieso. 

https://samharris.substack.com/p/two-reasons-to-meditate-ep-493-full?r=4a6556&utm_medium=ios&utm_campaign=audio-player

voor als ik mezelf al te serieus neem

Dat is nou eens een lifehack