Goed bezig Oskar! Fijn dat je het gevoel herkent en er dus ook naar kunt handelen. Dikke pluim voor jou!

40 minuten geleden zei Adri02:

Je weet de oplossing al 👍🏼. Elke dag een rondje Kop van 't Land - Stoopbank?

Een ervaringsdeskundige 😉 Dit zijn inderdaad de regionen waar ik het vaakst fiets en draaf. Of het pontje over en de Brabantse Biesbosch door. Heerlijk.

Wat voel je dan eigenlijk, Oskar, en waarom moet het weg?

Tjee @Oskar goed dat je het ziet!

13 minuten geleden zei Yana:

Wat voel je dan eigenlijk, Oskar, en waarom moet het weg?

Een oprukkende lusteloosheid, zich manifesterend in toenemende passiviteit. De neiging om mij steeds verder terug te trekken. Te gaan zwelgen in somberheid. Het is allemaal wat pril en subtiel, en niemand merkt iets aan mij, maar het is onmiskenbaar. Het moet weg omdat deze buien bij mij in het verleden vaak eindigden in drank.

Melancholie en triestheid en alles mág er uiteraard best zijn, en zijn een bepalend deel van mijn karakter en het leven. Maar het kan mij soms opvreten. En dat is niet nodig. Niet in die mate althans. Alles komt aan op doseren. En dat is best lastig voor een mateloze. Dus ik ga eens wat aan de knoppen draaien.

3 uur geleden zei Oskar:

Een ervaringsdeskundige 😉 Dit zijn inderdaad de regionen waar ik het vaakst fiets en draaf. Of het pontje over en de Brabantse Biesbosch door. Heerlijk.

Jazeker, maar ik wil eigenlijk zeggen: neem het in je dagelijkse routine op, zoals tandenpoetsen of douchen, om de geest fris te houden en de somberte op afstand.

Mij verwonderd het een beetje dat er zo weinig geschreven wordt over de link tussen drinken en muziek. Als ik nuchter ben kan ik eigenlijk geen muziek meer draaien die ik graag hoor omdat de woede en het verdriet in de muziek voor mij een sterke connectie hebben met drank.

Op 31-10-2026 om 07:06 zei Oskar:

Ruim een half jaar nuchter merk ik dat ik op het punt ben dat ik uit moet kijken. De duisternis buiten heeft invloed. Het loslaten van het strakke regime van eten en bewegen ook. Het voortdurend omringd zijn met dovend leven op mijn werk. De bunker begint weer te lonken.

Het is wel fijn dat ik het nu eindelijk voel aankomen. Dan kan ik ermee aan de slag. Ander gedrag inzetten, zegt mijn psycholoog steeds. Heel ingewikkeld is dat niet eens. Met de fiets de velden in. Terug naar de matigheid in eten. Aan het werk. Weg van de schermen. En mij losrukken van de trieste muziek die ik draai.

Ik denk ook dat met inkakgedrag de stemming nog eens onderstrepen het allemaal nog veel stroperiger maakt. De sombere muziek, stoppen met de goede dingen doen. Dus wel doorgaan met goed eten en bewegen, maar me ook realiseren dat er wat valse hoop is ingestort die ik er op had. De teleurstelling ruim baan geven: het is dus niet zo makelijk als ik had gehoopt. Maar dat er nog steeds genoeg redenen zijn om het goede te doen.

17 uur geleden zei Mormel:

Mij verwonderd het een beetje dat er zo weinig geschreven wordt over de link tussen drinken en muziek. Als ik nuchter ben kan ik eigenlijk geen muziek meer draaien die ik graag hoor omdat de woede en het verdriet in de muziek voor mij een sterke connectie hebben met drank.

Dit her ken ik wel

Fijn @Oskar dat je het herkent en er naar kan gaan handelen 😊

Melancholie, somberheid, triestheid en dat het allemaal groeit, natuurlijk ken ik dat. Ook in combinatie met muziek.

Maar, maak je zelf muziek? Of schrijf je misschien muziek? Dat is dan, naast alle actieve dingen, misschien ook een mooie uitlaatklep voor die specifieke emoties.

Een uitlaatklep voor de melancholie zoeken. Dat zou best heilzaam kunnen zijn. Ik kan best vaak een levensblije eikel zijn. Maar altijd er is ook een sombere onderstroom. En soms laait die op. Daar moet ik wat mee. Muziek maken is lang geleden, maar ik heb wel eens de terugkeer van de piano overwogen. Of wat vaker gedichten schrijven. Dat is nog eenvoudiger. De treurnis bewerken en vruchtbaar maken. Er een creatieve slinger aan geven. In plaats van het te laten overheersen door positiviteit. Dat lukt wel vaak, maar niet altijd. Dank.

Je kan het langdurig analyseren en justificeren, moet ik er wat mee, kan ik er wat mee, moet het weg, mag het er zijn, moet ik/mag ik/kan ik een levensblije eikel zijn of juist niet, enz enz enz...

Uiteindelijk is het vrij simpel, je hebt werk waar je soms behoorlijk somber van wordt (ik denk dat iedereen dat zou voelen, zoals je het beschrijft) en ergens een stuk verderop aan de weg zit de passage waar je knetterhard aan de alcohol gaat. En tussen die beide punten moet je een afslag vinden die niet naar koning Alcohol leidt, of het nou sport is of gedichten of een konijn uit een hoge hoed toveren.

Ik zou zelf niet teveel met de somberheid bezig blijven in gedichten of zo, je kan ook gedichten over alcohol maken ipv te drinken maar dan ben je nog steeds met alcohol bezig. Maar misschien is het een slechte vergelijkingen en helpen de gedichten juiste bij de verwerking ervan. Het is het proberen waard.

Ipv gedichten leze men ook bijvoorbeeld: een kamerbreed gotisch schilderij met veel zwarte verf, een beetje paars en hier en daar glitters. Eventueel begeleid door Tom Waits op de piano.

Is het bij jou zo dat je gaat drinken om de melancholie te ontlopen? Zo rechtlijnig is het misschien allemaal niet, een mens kan evengoed moeite hebben om met al die tomeloze levensblijheid om te gaan.

Nou ja, fietsen en creatieve slingers zijn altijd goed en jezelf uitpluizen kan ook geen kwaad, maar toch, als je niet meer wilt drinken moet je niet drinken.

Of je zet een filmpje van Bob Ross op en doet mee met de boompjes.

Onze hersenen doen alles om ons veilig te houden, gelukkig zijn heeft geen prioriteit.

Op welke manier houdt melancholie je veilig?

‘Weet jij eigenlijk wel zeker dat jij de schildpad bent, schildpad?’ vroeg de krekel op een ochtend aan de schildpad. De schildpad keek hem beduusd aan en begon na te denken. Na een tijd zei hij: ‘Nee. Dat weet ik niet zeker.’ Somber gluurde hij onder zijn schild vandaan naar de krekel. ‘Ik wel,’ zei de krekel. ‘Ik tsjirp, dus ik ben de krekel.’ Hij maakte een sprongetje van plezier.

Ik doe niets, dacht de schildpad. Maar dat is volgens mij niet genoeg om de schildpad te zijn. De kikker had het gesprek gehoord en zei: ‘Ik kwaak, dus ik ben de kikker.’ ‘Inderdaad, kikker, inderdaad,’ zei de krekel. ‘Jij kwaakt, dus jij bent de kikker. ’Zij sloegen elkaar op de schouders en keken de schildpad tamelijk meewarig aan.

Zou ik dan misschien niet de schildpad zijn? dacht de schildpad. Maar wie zou ik dan zijn…? Als ik nou eens denk: ik schuifel, dus ik ben de schildpad… Hij schuifelde wat heen en weer. Nee, dacht hij. Dat is niets. Er schuifelen er trouwens zoveel. De schildpad voelde zich eenzaam en onzeker, terwijl de krekel en de kikker vrolijk wegliepen, elkaar op de schouders sloegen en zongen: ‘Wij weten wie wij zijn!’

Toen klonk er opeens een geraas vanuit de top van de eik, waaronder de schildpad stond. Het was de olifant die daar bij zonsopgang naar toe was geklommen. Nu viel hij. ‘Ik val…’ kon hij nog roepen. Toen viel hij met een zware slag op de grond vlak naast de schildpad. Dat is de olifant, dacht de schildpad somber. Dat staat vast. Even later sloeg de olifant zijn ogen op. ‘Hallo schildpad,’ zei hij zachtjes.

‘Weet je zeker dat ik dat ben?’ vroeg de schildpad verbaasd. ‘Weet je dat echt zeker?’ ‘Ja,’ kreunde de olifant. ‘Wie zou je anders zijn?’ ‘Dat weet ik niet,’ zei de schildpad. ‘Nou dan,’ zei de olifant en met een pijnlijk gezicht voelde hij aan de enorme bult op zijn achterhoofd.

De schildpad had de krekel en de kikker wel achterna willen hollen. Maar ja, dacht hij, als ik dat doe geloven ze helemaal niet dat ik de schildpad ben. En dus bleef hij stil staan, in het gras, onder de eik, en zei zachtjes tegen zichzelf: ‘Hallo schildpad. Hallo.’

(Uit: Misschien wisten zij alles, Toon Tellegen)