💜

😘

Deze is voor jou

Ik had zelf even een mep van de hamer gekregen. Soms is het leven zo zwaar k... Ik hoop deze rotsituatie waarin je nu zit zo snel mogelijk verandert. Laat van je horen zodra het je weer lukt! Ik was je niet vergeten hoor, en ik maak me ook zorgen om jou. Doe rustig en probeer verstandige beslissingen te nemen. Sterkte met alles !! 

🍑

Quinn zegt hi. Hij weet niet of hij toe komt aan het forum maar hij wilde dat ik dit doorgaf. 

🐝💕Q

Hey. 

Bedankt voor jullie reacties en meeleven en alles. Reageren lukt niet, nog niet, wellicht later, straks, een keer. Ik ben nu thuis, dat wil zeggen, bij c thuis en ik heb hem gevraagd me zo weer terug te brengen. Ik trek het niet. Het lukt niet om hem te zien en gewoon door te gaan met weet ik wat en ik moet er niet aan denken om straks, vanavond, vannacht naast dat lijf te liggen en dan niks. 

Dus ik ga terug, straks, de veiligheid in en dan maar zien hoe verder. 

Wat een klotezooi.

Ja. Een plaatje van een ijsje op een pagina op het forum. Ietwat kinderachtig en nogal tekort schietend. Maar ik hoop gewoon dat het goed met je gaat. Dat gaat het niet. Maar ik hoop het wel.

Och Quinn toch, wat verschrikkelijk moeilijk en triest... ❤️

🍀💚🫶

Ik moet uiten, zeggen ze. En in die groep met onbekende gezichten en ogen die me aanstaren lukt dat dus mooi niet. Hier dan maar, dan kan ik schrijven zonder praten en zonder fysiek mensen lastig te vallen. Ze staan hier helemaal voor het principe dat delen helen is en dat door het verhaal steeds opnieuw te vertellen, alles draaglijker wordt. Dat is onzin, maar hoe vaak ik dat ook herhaal, ze geloven me niet. Wat hun theorie onderuit haalt, maar ook die ironie zien ze niet.

Goed. Je hoeft dit echt niet te lezen, maar ik moet het wel kwijt. Gisteren is die kraan opengezet en ik stik erin als ik het weer weg probeer te duwen. Dus, here goes nothing. Veel te veel TMI, maar als je door leest, is het je eigen keus. Eigen schuld als je daar straks spijt van hebt. Ik heb je gewaarschuwd.

Mijn lichamelijke integriteit is geschonden. Ik ben verkracht. Mijn lichaam is gebruikt door iemand die zich af wilde reageren, agressie kwijt moest, macht wilde tonen. En mijn lichaam reageerde zoals het daar altijd op heeft gereageerd; defensief. Het vocht terug, verzette zich uit alle macht tot het ergens knapte en het niet meer deed wat het moest doen. Het hoofd nam over en dat zei "laat het maar gebeuren, laat maar gaan, dan is het zo weer over." En daarna zei het hoofd "zie je wel, zo werkt dat, meer is het niet." En na nog een laatste trap "niet zeuren, je hebt wel erger gehad. En trouwens, wat bezielde je ook om die gast binnen te laten?" Het hoofd sleepte het lichaam naar de douche, spoelde voorzichtig bloed weg, zocht gaasjes en vond jodium. Schone kleren, wilde ogen, alles moest kapot, niet naar me kijken, niet zien wie dat is. Maar in elke spiegel kijkt hij terug. Dezelfde ogen, dezelfde mond. In een reflex sla ik dat gezicht stuk. Meer bloed, meer spiegels. Waarom zoveel spiegels, waarom is hij overal? Het hoofd zakt weg, het lichaam vlucht, naar een veilige plek. De pijn, het janken, het stopt niet. Er was altijd iemand die dat stopte, die zei niet te zeuren, niet aan te stellen als een meid. Accepteren, incasseren, doorlopen. Wat nou gebroken ribben, arm of neus? Beter meewerken, meegaander zijn, liever, dat vooral. Hij houdt immers van je, daarom gebeurt dit. En omdat je altijd zo dwars bent, zo boos kijkt, slaat en schopt en bijt, daarvoor krijg je straf, zo hoort dat. Zo leer je. Kind leert van ouder, daar gaat het om. Straf en liefde. En omdat je een duivelskind bent, is er veel straf nodig. Maar je krijgt immers ook enorm veel liefde? Elke week weer, zo vaak mogelijk, allemaal liefde. Speciale aandacht, hoeft niemand te weten, pure liefde. Maar o wat ben je moeilijk en lastig, harde aanpak nodig. Je vraagt er immers om? 

En ik kan alleen maar janken en wachten tot het bloeden stopt, tot iemand me vindt hier, onder het bed. Want dit, vannacht, dit was geen liefde, geen opvoeding en straf voor slecht gedrag. En als dit dat niet was, waarom dat toen dan wel? Of andersom? Ben ik zo verkeerd of zo slecht? Vroeg ik er nu om? Nee toch? Of toen niet? Ja toch? Andersom? Beide niet?

Beide niet💜

Vanbinnen jank ik mee.

2 uur geleden zei Quinn:

Ben ik zo verkeerd of zo slecht? Vroeg ik er nu om? Nee toch? Of toen niet? Ja toch? Andersom? Beide niet?

Nee, nee, nee, ook niet, nee, nee en nee!

🍀

Quinn, ik vind je een held omdat je de moed niet opgeeft, omdat je blijft proberen en omdat je liefde blijft voelen en geven.

Schrijf vooral van je af hier, opnieuw en opnieuw en opnieuw als je wilt. Schroom niet, laat het eruit. Je hoeft met onze gevoelens geen rekening te houden, we kunnen er echt wel tegen.

Ik kom er maar even bij zitten. Als ik nog sigaretten had, hadden we samen zwijgend kunnen roken. De flessen moet ook al dicht blijven. Kopje jasmijnthee dan maar? Zo ver is het met ons gekomen. La vida es immensa tristura. Moed houden, mijn getroebleerde broer. Of als dat niet lukt: vertrouwen op de ezel dat het weer goed komt.

Ik kom er ook graag even bij zitten Oskar, met mijn tristesse en nog maar een heel klein spoortje moed.

Bedankt. En veel verder kom ik niet. Ja, toch wel, jullie zijn mij oprecht dierbaar, stuk voor stuk. Al heb ik nog nooit zoveel gejankt als nu, emotioneel wrak.

Het zijn zware dagen hier. Wel logisch, rijden terwijl je aan de handrem trekt gaat moeizaam. Maar het moet, ik moet doorzetten. Dit is de laatste keer dat ik dit kan opbrengen, als ik het nu niet doe, nu niet op kan brengen, dan is het klaar. Ik draai om conclusies heen, al heel lang, misschien al wel mijn hele leven, in elk geval zolang ik volwassen kan denken, maar zeker sinds ik kinderen heb en weet hoe dat voelt. En ik weet het, maar nu voel ik het ook echt. Maar zeggen, of schrijven, dat lukt nog niet. 

Stappen zetten, één voor één. En lopen voor je gaat rennen.

Straks komt c. Ik denk dat ik hardop ga zeggen hoeveel ik van hem houd.

6 uur geleden zei Quinn:

Ik moet uiten, zeggen ze. En in die groep met onbekende gezichten en ogen die me aanstaren lukt dat dus mooi niet. Hier dan maar, dan kan ik schrijven zonder praten en zonder fysiek mensen lastig te vallen. Ze staan hier helemaal voor het principe dat delen helen is en dat door het verhaal steeds opnieuw te vertellen, alles draaglijker wordt. Dat is onzin, maar hoe vaak ik dat ook herhaal, ze geloven me niet. Wat hun theorie onderuit haalt, maar ook die ironie zien ze niet.

Goed. Je hoeft dit echt niet te lezen, maar ik moet het wel kwijt. Gisteren is die kraan opengezet en ik stik erin als ik het weer weg probeer te duwen. Dus, here goes nothing. Veel te veel TMI, maar als je door leest, is het je eigen keus. Eigen schuld als je daar straks spijt van hebt. Ik heb je gewaarschuwd.

 

 

Mijn lichamelijke integriteit is geschonden. Ik ben verkracht. Mijn lichaam is gebruikt door iemand die zich af wilde reageren, agressie kwijt moest, macht wilde tonen. En mijn lichaam reageerde zoals het daar altijd op heeft gereageerd; defensief. Het vocht terug, verzette zich uit alle macht tot het ergens knapte en het niet meer deed wat het moest doen. Het hoofd nam over en dat zei "laat het maar gebeuren, laat maar gaan, dan is het zo weer over." En daarna zei het hoofd "zie je wel, zo werkt dat, meer is het niet." En na nog een laatste trap "niet zeuren, je hebt wel erger gehad. En trouwens, wat bezielde je ook om die gast binnen te laten?" Het hoofd sleepte het lichaam naar de douche, spoelde voorzichtig bloed weg, zocht gaasjes en vond jodium. Schone kleren, wilde ogen, alles moest kapot, niet naar me kijken, niet zien wie dat is. Maar in elke spiegel kijkt hij terug. Dezelfde ogen, dezelfde mond. In een reflex sla ik dat gezicht stuk. Meer bloed, meer spiegels. Waarom zoveel spiegels, waarom is hij overal? Het hoofd zakt weg, het lichaam vlucht, naar een veilige plek. De pijn, het janken, het stopt niet. Er was altijd iemand die dat stopte, die zei niet te zeuren, niet aan te stellen als een meid. Accepteren, incasseren, doorlopen. Wat nou gebroken ribben, arm of neus? Beter meewerken, meegaander zijn, liever, dat vooral. Hij houdt immers van je, daarom gebeurt dit. En omdat je altijd zo dwars bent, zo boos kijkt, slaat en schopt en bijt, daarvoor krijg je straf, zo hoort dat. Zo leer je. Kind leert van ouder, daar gaat het om. Straf en liefde. En omdat je een duivelskind bent, is er veel straf nodig. Maar je krijgt immers ook enorm veel liefde? Elke week weer, zo vaak mogelijk, allemaal liefde. Speciale aandacht, hoeft niemand te weten, pure liefde. Maar o wat ben je moeilijk en lastig, harde aanpak nodig. Je vraagt er immers om? 

En ik kan alleen maar janken en wachten tot het bloeden stopt, tot iemand me vindt hier, onder het bed. Want dit, vannacht, dit was geen liefde, geen opvoeding en straf voor slecht gedrag. En als dit dat niet was, waarom dat toen dan wel? Of andersom? Ben ik zo verkeerd of zo slecht? Vroeg ik er nu om? Nee toch? Of toen niet? Ja toch? Andersom? Beide niet?

jij hebt niks verkeerd gedaan

ik voel met je mee

probeer een beetje tot rust te komen

Ik heb een dank je bij jouw eerste bericht van vandaag gezet. 

Want dank je voor het delen van je kwetsbaarheid, van je pijn en van je volharding. Voor dat kleine beetje hoop dat je lijkt te zien en wat daardoor in mij weer een stukje groter groeit. 

Dank je wel voor jou. 

 

33 minuten geleden zei Quinn:

Straks komt c. Ik denk dat ik hardop ga zeggen hoeveel ik van hem houd.

🥰

50 minuten geleden zei Quinn:

Straks komt c. Ik denk dat ik hardop ga zeggen hoeveel ik van hem houd.

Dat is mooi man, dat je dat kunt voelen. Zeker zeggen!