Op 6-6-2026 om 08:15 zei Mormel:

Dat hele onderscheid van goed of slecht is volgens mij zeer moeilijk te maken en ik geloof dan ook dat de meeste mensen de twee in zich dragen afhankelijk van de persoon waaraan je het vraagt. Uiteindelijk probeer ik te blijven geloven dat het gros van de mensen echt wel het beste wil voor anderen, alleen nog iets meer voor zichzelf en dat ze voor dat ietsje meer quasi allemaal in staat zijn om te handelen op een wijze die een ander schaad. 

Daar kan ik me helemaal in vinden. Het heeft bij mij lang geduurd, maar inmiddels denk ik ook aan mezelf en kan ik een pure egoïst zijn. Niet leuk om mezelf zo ook te mogen zien. Maar dat is ook een deel van mij geworden en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij mee. Ja, ik heb spijt van dingen die ik gedaan heb, maar ik heb ook spijt van dingen die ik gedaan heb of juist gelaten heb toen ik niet meer in een coma van het goed willen doen lag. Er zijn wat dierendingen waar ik ongelofelijk veel spijt van heb, maar als ik heel eerlijk ben heb ik geen grote spijt of schuldgevoelens naar mensen toe. Wat ik hen aangedaan heb. Voor mij voelt het toch wel als dat ze er zelf ook wel bijdrage in hadden dat ik dat hen geflikt heb. Zoals je zegt Mormel, ik hield net even wat meer van mezelf dan dat ik om die ander gaf en zag dat die ook meer om zichzelf gaf dan om mij. Dan is het er samen ongehavend uitkomen en wordt het een eigen strijd. En ja daar lopen beide partijen kneuzingen en beschadigingen bij op. 

Ik merk wel dat ik veranderd ben, ik kan het makkelijker loslaten en ben min of meer vergevingsgezinder geworden. Iets wat ik voorheen echt niet kon de strijdbijl neerleggen voor een beter doel, kan ik nu wel. Het blijft altijd raar, maar daardoor kan onze vriendengroep zonder problemen of ergens over na te denken, mij en mijn voormalige beste vriendin uitnodigen bij een uitje. We doen gewoon normaal tegen elkaar, maar het is niet zoals vroeger. Ik weet niet zo goed wat ik haar nog wel kan en mag vragen en zij zal dat ook wel ervaren. Ik merk altijd wel als we dan zo een uitje hebben, dat het nogal stroef gaat tussen ons. En dat zij eigenlijk degene was van de groep die sitekick naast haar nodig had. Wat me altijd uitermate verbaast omdat zij juist de meest spontane van ons 2 was en zelfs een entertainment service heeft opgebouwd met haar man. Maar om dat te kunnen doen buiten haar werk om, heeft ze iemand nodig die naast haar staat. En dat doet de groep ook wel. Ze zijn milder voor haar dan voor mij. Omdat ze wel weten dat ik mezelf wel redt. 

Maar zo te kunnen kijken naar je beste vriendin, is raar en ook niet zo fraai. Nu ik haar vanaf een afstand mag bekijken, kan ik in eerlijkheid zeggen dat ik haar eigenlijk niet meer zo leuk vind. Terwijl ik vroeger met liefde en plezier de klappen voor haar opving. Ik merk wel dat ik nog steeds om haar geef zoals ik altijd gedaan heb, dat stopt niet bij een conflict tenminste niet bij mij. 

Dus ja, onlangs heb ik mijn zorgen wel een beetje geuit over mijn oude beste vriendin. En dan schijnt het nog steeds wel te kloppen wat ik denk te voelen. Haar ouders worden ouder, haar man heeft nog steeds een niet aangeboren hersenafwijking dus ze heeft veel zorgen. 

Maar ik mag het allemaal loslaten. Want ik ben haar beste vriendin niet meer en dat hoef ik ook niet meer te zijn. Maar ik vind het wel naar dat ze zich nu in plaats van praten, wat ze vroeger ook al niet kon. Zich vol aan het vreten is aan wat ik noem troosteten. Ze was altijd al een beetje mollig, maar nu is ze ronduit dik. En lijkt daar lichamelijk ook veel last van te hebben. 

En dat terwijl ze wist dat ze mollig was en dus wel gewoon veel ging sporten en naar een diëtist ging. Voor mij is haar dikheid van nu, een teken dat het in haar koppie helemaal niet goed gaat. En daar heb ik een opmerking over gemaakt. Ze kan wel de clown blijven spelen en ons allemaal willen entertainen met trucs en leuke spelletjes. 

Maar met haar omvang van nu, zie ik hoe onzeker en verdrietig ze eigenlijk is. Ik ben ook teleurgesteld in haar zoals zij in mij is. Maar ik ben nooit gestopt met om haar te geven.  Ik denk wel dat ze zich afgesloten heeft voor mij. Dat is namelijk het beste van haar kunnen. Omdat ze geen confrontaties durft aan te gaan. Jammer maar helaas, ik blijf toch om haar geven en als ik het niet kan weet ik wel wat mensen te bespelen die ze wel toelaat. 

Ja die nieuwe sitekick was niet leuk om te zien, dat was ook een vriendin van mij die duidelijk een kant koos in dat conflict. Daar heb ik ook medelijden mee. Maar houd haar nu wel op afstand. 

Het is een leuke groep vriendinnen, maar eigenlijk is die groep best wel een beetje kapot of heb ik gewoon geen zin meer om altijd maar om discussies te voorkomen, mee te gaan met de groep. Door die slechte eigenschap van mij, heb ik later de dingen die ik juist wilde doen maar niet moeilijk wilde doen, later nog eens in moeten halen. 

Ik ben dat dus niet meer van plan, dus ja bij de volgende meeting gaan ze een meer egocentrische en dominantere Spud ervaren. 

Nieuw voor mij en nieuw voor hen. 

Ik ben benieuwd! 

55 minuten geleden zei Spud:

Daar kan ik me helemaal in vinden. Het heeft bij mij lang geduurd, maar inmiddels denk ik ook aan mezelf en kan ik een pure egoïst zijn. Niet leuk om mezelf zo ook te mogen zien. Maar dat is ook een deel van mij geworden en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij mee. Ja, ik heb spijt van dingen die ik gedaan heb, maar ik heb ook spijt van dingen die ik gedaan heb of juist gelaten heb toen ik niet meer in een coma van het goed willen doen lag. ...

Ik vind het spijtig dat ik deze eigenschap weer verloren lijk te hebben.
Toen ik zoveel jaren geleden terugkeerde naar de bakkerij waar ik eerder gewerkt had, was ik enkele jaren stevig bezig geweest met mijn zelfbeeld, ook andere werkgevers gehad en steeds complimenten gekregen. Het gevolg was dat ik binnen enkele maanden van onder aan de ladder terug in een sturende functie zat en dat ik tijdens het eerste jaar aldaar twee personeelsleden liet ontslaan (eerste omdat hij profiteerde van de zaak, tweede omdat hij zelf eigenlijk wou stoppen maar dit niet durfde aankaarten), waarbij mijn functie uitbreide en ik meer verantwoordelijkheid kreeg. 
Ergens heb ik het soms nog lastig omdat ik toen die keuze maakte, maar achteraf gezien heb ik toen wel stevige financiële zetten kunnen maken en heeft de zaak er ook profijt van gehad. 
Wat ik wil zeggen is dat dit soort egoïsme niet in mijn aard ligt en mijn normale gedrag vertrekt van hard werken, anderen helpen en je zult vanzelf beloond worden, maar eigenlijk moet ik ondertussen besluiten dat niemand anders voor jou zal zorgen.
Ik denk dat je dit laatste wel zult herkennen.