uit onmacht vaak geen woorden Quinn, maar wat fijn dat je hier deelt
gek genoeg verbindt ellende soms meer dan geluk. Gelukkig hebben we Yana hier ook bij.
en dit zijn dus niet de juiste woorden weer, maar wel het juiste uit mijn hart.
 

17 uur geleden zei Yvonne:

Ja, een peukje roken in de zon.... als ik mijn best doe ruik ik het nu ook weer even 

Ja het stinkt maar ik kan me er iets bij voorstellen als je het zo schrijft. 
maar een bak koffie in de zon is ook lekker.

38 minuten geleden zei Quinn:

 

Hier straks eerst het opstarten en delen hoe ieders weekend was. Vanmiddag iets vaags over kennismaken. Blijkbaar zat ik niet op te letten, want met wie en waarom weet ik niet.

Just wing it 😁

Nou, dat was een feest. Het was me dus ontgaan dat het ging over kennismaken met jezelf. Mezelf dus. Feest.

Je weet het, triggerwarning. Want uiteindelijk tegen iemand die me aankijkt, dat is een stap of tig te ver.

Hoe ik me voelde toen mijn benen onder me weg werden geschopt. Overeind probeerde te komen en tegen de tafel werd geduwd. De krak toen die tafel meegaf en bezweek onder het gewicht. Overeind werd gesleurd en weer onderuit getrapt. Niet meer dan een dood gewicht dat uiteindelijk op de vloer bleef liggen. Hoe walgelijk het is als iemand in je nek ligt te hijgen. Hoeveel pijn het doet als iemand je lichaam binnendringt, zelfs al heb je het verzet allang opgegeven. Hoe zeer het doet als diezelfde dan nog gericht trapt in je maag en nog eens in je ballen. Hoe ver weg je echte zelf dan is, hoe je schild overneemt, zorgt voor de afhandeling, zorgt voor degene die zich verstopt. 
Ik heb die woorden niet. Het enige wat me lukt, is die feiten opsommen, weer en weer. Ze liegen als ze zeggen dat het gemakkelijker wordt, dat wordt het niet. Het is niet dat ik er niets bij voel. Het voelt zo verschrikkelijk veel dat ik het niet los kan laten, niet uit kan laten barsten.
Begraaf het. Begraaf het onder maskers. Verberg het onder een schild. Verzuip het onder liters whisky. Verkleur het door zelf gemaakte pijn. Verdoof het onder de wattige laag van pillen. 
Ik wil het niet voelen. Ik wil niet in stukken uit elkaar vallen. 

Maar alles is me hier uit handen genomen, alle verdediging is weg. Het kan niet meer anders dan eruit, al heb ik nog steeds de woorden niet.

Ik lees je Quinn

🫶🏼

Mijn vriend… 🧡

.....

Ook geen woorden....

Wat een vuile vieze lage gore gluiperige smerige vader had jij. Zijn idd geen woorden voor. Doet mij nogmaals heel veel omdat het soms te herkenbaar is. Fijn dat je je wel uit hier en hoop ook steeds wat meer daar. Hoe lastig ook natuurlijk. Bijna niet te doen maar je gaat het wel aan. Je hebt niet opgegeven dat zou die kwal wel gewild hebben. Is hem niet gelukt! Hij heeft dus echt gefaald. Heb het geleerd om te draaien. Dat ga jij ook kunnen. 

En je bent gezegend met c, wat een geweldig iemand. Wat zal het voor hem ook lastig zijn en machteloos denk ik. Hoop dat hij ook in het traject/begeleiding/behandeling deels wordt meegenomen.

Hou je bijeen en soms ook even niet. Knuffel.

❤️‍🩹

Heb er geen woorden voor Quinn.
Dappere man ❤️‍🩹

Op 6-3-2026 om 19:59 zei Quinn:

Ik ben niet zo van het vrienden maken

Ja, verdraaid, en ik dan? Ik ben er wel maar eentje van het forum, telt dat niet? Dat deed je anders best wel goed, moet ik zeggen. Verder lees ik jouw verhaal met belangstelling. Ook uit eigenbelang, hoor. Op mijn draadje schreef ik dat mijn ouders een fokverbod hadden moeten krijgen. Ik ben nooit misbruikt. Maar slaan, zich afreageren, mijn vader was daar heel goed in. Moederlief stofzuigde, deed de was, haar struisvogelmanier om te zeggen, ik weet van niks, want, kijk maar, ik doe alles goed. Ik heb geen kinderen, ik wou de hel van kind-zijn niemand anders aandoen. Ik ben kluizenaar (doe niks, dan doe je niks verkeerd, en dan gebeurt jou ook niks). Een normaal mens ben ik nooit geworden. Mijn manier om om te gaan met dingen zal wel niet goed zijn. Daarom hoop ik dat ze goed met je omgaan daar.

@hub02 jij bent een ongezochte vriend, honderd keer meer waard dan het soort mensen dat je wordt opgedrongen in een groep in een kliniek. En maar eentje van het forum is de grootste mogelijke onzin. Je zou moeten weten hoeveel het hier voor me betekent.

Hier op t forum laat ik me geregeld raken
door pure vriendschap van sommige frummers.
Misschien wel juist omdat alle plichtplegingen
en verwachtingen/eisen van relaties er anders zijn.

En omdat we allemaal in dezelfde 💩 zitten of zaten

1 uur geleden zei bumperjim:

En omdat we allemaal in dezelfde 💩 zitten of zaten

Ja, en omdat soms iemand iets aardigs zegt.

*. Ik had er niet niet willen zijn, ondanks alles. Ik ben niet blij met mezelf, maar wel met c en die is blij met mij. Ik zie mijn kinderen niet meer en dat is *, maar ze zijn er wel en dat vind ik geweldig. 

En vanmiddag staak ik. Klaar mee voor vandaag.

Together we stand, divided we fall. 
 

Dat. Het is nu ook het favoriete nummer van mijn zoon. Soms ben ik bang dat hij teveel op mij lijkt.

Omdat ik de ruggengraat heb van een weekdier heb ik me dus weer uit bed laten slepen naar de afspraak met psych. En wat ik voor hem opschreef, deel ik hier ook maar weer. 

Geen idee of het triggert. Het ging om vrolijkere herinneringen vanmiddag. Tijd voor een sigaret. Of twee.

En als je nou anders terug probeert te kijken, kun je er een moment uithalen, een belevenis, een dag misschien, waar je gelukkig was of minder ongelukkig?

Vreemde vraag. Als ik terug kijk, was ik niet per definitie ongelukkig. Op mijn hoede, ja. Achterdochtig en gespannen, ja. Elke dag was grijs, in allerlei tinten tussen licht en bijna zwart, nooit helder blauw.

Behalve... 

Ja wacht, dat zou ik bijna vergeten, die ene vakantie. Het was bijna vakantie en zoals altijd zouden we naar ons huis in Frankrijk. Als de school uit was, zouden we meteen gaan rijden. Denk erom dat je om vier uur thuis bent, want we wachten niet. Maar mijn band stond lek en ik zal ook wel getreuzeld hebben onderweg, dus toen ik thuis kwam, liep het al tegen vijven. En serieus, de auto was weg! Geen spoor te bekennen, ze waren weg! Stomverbaasd liep ik om het huis, alle deuren op slot, niemand te zien, nergens. Terwijl ik nog stond te bedenken wat ik moest doen, kwam een buurvrouw aan lopen. Dat ze me even de sleutel kwam brengen, ik wist wel wat ik ermee moest, had pa tegen haar gezegd.

En of ik dat wist! 

Bijna drie weken was ik alleen, echt alleen en het was zo ongelofelijk rustig. Ik kon me redden, zo alleen. Okay, echt koken kon ik toen nog niet, maar melk koken en daar Brinta in scheppen kan iedereen. Shit, wat was het rustig en vredig en wat sliep ik goed in die dagen.

Ja, dat was geluk. Het was de ellende daarna absoluut waard.

19 minuten geleden zei Quinn:

Omdat ik de ruggengraat heb van een weekdier heb ik me dus weer uit bed laten slepen naar de afspraak met psych. En wat ik voor hem opschreef, deel ik hier ook maar weer. 

Geen idee of het triggert. Het ging om vrolijkere herinneringen vanmiddag. Tijd voor een sigaret. Of twee.

 

En als je nou anders terug probeert te kijken, kun je er een moment uithalen, een belevenis, een dag misschien, waar je gelukkig was of minder ongelukkig?

Vreemde vraag. Als ik terug kijk, was ik niet per definitie ongelukkig. Op mijn hoede, ja. Achterdochtig en gespannen, ja. Elke dag was grijs, in allerlei tinten tussen licht en bijna zwart, nooit helder blauw.

Behalve... 

Ja wacht, dat zou ik bijna vergeten, die ene vakantie. Het was bijna vakantie en zoals altijd zouden we naar ons huis in Frankrijk. Als de school uit was, zouden we meteen gaan rijden. Denk erom dat je om vier uur thuis bent, want we wachten niet. Maar mijn band stond lek en ik zal ook wel getreuzeld hebben onderweg, dus toen ik thuis kwam, liep het al tegen vijven. En serieus, de auto was weg! Geen spoor te bekennen, ze waren weg! Stomverbaasd liep ik om het huis, alle deuren op slot, niemand te zien, nergens. Terwijl ik nog stond te bedenken wat ik moest doen, kwam een buurvrouw aan lopen. Dat ze me even de sleutel kwam brengen, ik wist wel wat ik ermee moest, had pa tegen haar gezegd.

En of ik dat wist! 

Bijna drie weken was ik alleen, echt alleen en het was zo ongelofelijk rustig. Ik kon me redden, zo alleen. Okay, echt koken kon ik toen nog niet, maar melk koken en daar Brinta in scheppen kan iedereen. Shit, wat was het rustig en vredig en wat sliep ik goed in die dagen.

Ja, dat was geluk. Het was de ellende daarna absoluut waard.

Wat een *, maar the joke was on them.

God verhoede dat ik een krachtterm gebruik 🤣

Ik heb het ooit eens met de holenbeer gedaan. Ik wou altijd bijtijds op de hondenclub zijn en zij kwam meestal een fractie te laat uit bed. Dus ik weggereden. Kwam ze precies op tijd met een waanzinnige snelheid en een rode kop aanfietsen. Het is toch wel 10 km peddelen. ZIEDEND was ze. Heeft het hele weekend geen jota aan me gericht. Toen voelde ik me een behoorlijke 🍆

Hoe oud was je toen?