Waarom zou je nú naar jouw eigen huis gaan? 

4 minuten geleden zei Quinn:

 Of ik moet gewoon naar m'n eigen huis, dat kan ook nog natuurlijk.

GEWOON????
 

Nou ja, niet nu, ik heb de sleutels niet. Maar het zal toch keer moeten. Al is het maar een paar minuten om wat spullen te pakken. Ik kan niet doen alsof het niet meer bestaat.

Geen haast toch. 

Weet ik niet. Drempels hebben de neiging hoger te worden.

Drempels kunnen ook weer verlaagd worden. 
Maar ik begrijp je wel Quinn, alleen.... niet te gehaast.. 

Ik heb trouwens momenteel behoorlijke problemen met internet, het knalt er telkens uit, dus als  ik niets meer van me laat horen.... dan weet je waarom...
 

Maar geen zorgen, ik heb geen sleutels en ik heb echt niet de behoefte om opgepakt te worden omdat ik door het raam probeer te klimmen op vier hoog. Dus het zal, als ik het ga doen, toch in overleg met c gaan.

Als je -ooit- weer naar je eigen huis gaat, ben je dan van plan om dat samen met c te doen? 

Nope.

Ai, dat leek me nou eigenlijk wel heel verstandig Quinn. 

En hem in die puinhoop laten zeker? Mooi niet.

Verbinding viel weer weg.. dus kan nu pas reageren Quinn. 
Maar echt, in je eentje naar jouw eigen huis gaan.... lijkt me heel heel onverstandig. 
Zet dat voorlopig alsjeblieft uit jouw hoofd, echt... 

Een relatie hebben betekend toch ook de 'vervelende' dingen samen doen? Zou C dat niet willen, samen met jou dit doen? Hij zal je willen steunen, of niet?

Eerlijk blijven naar elkaar, altijd. Dus vannacht alles maar weer in de safe.

Tot morgen. Beloofd.

Koffie staat klaar Quinn...
Ik hoop dat je een beetje hebt kunnen slapen vannacht. 
 

Triggers. Je weet bij wie je zit te lezen.

X

Ik vind in dit stukje veel herkenning. Hoe de geboorte van mijn dochter een katalysator was voor het besef dat mijn ‘normaal’ toch eerder als ‘abnormaal’ moest gecategoriseerd worden. Hoe mijn (ingebakken) loyaliteit naar mijn ouders plots werd overtroefd door de liefde voor mijn kind. Hoe zij mijn kracht voor verzet deed terug vinden die ik al lang geleden was kwijt gespeeld. Het diepe inzicht hoe wreed geweld (fysiek, verbaal of emotioneel) tegen een onschuldig kind wel niet is. Wat liefde en zorg echt betekenen. En wellicht nog veel meer dat zo’n intense levensgebeurtenis geboren doet worden.
Voor mij is het cultiveren en voorop stellen van echte liefde, zorg en zachtheid voor mijn dochter onmiskenbaar ook een motief (geweest) om zelfliefde en zelfzorg meer naar waarde te beginnen schatten en voorop te stellen, niet als extraatje maar als noodzaak. Dit is voor mij nog steeds het lastigste stuk maar slowly but steadily en met vallen en opstaan blijf ik hier wel in groeien en dit is denk ik het mooiste kado dat ik aan mijn kind (en mezelf) kan geven. 
Hoop dat ook jij deze kado van/ aan jezelf in ontvangst gaat kunnen/ mogen nemen. Het is goud waard. 🌹

Goed dat je die grens trok Q en ze eruit smeet.  Was dat een overdosis pillen die je toen nam? 

Ja, klopt.

t is een wonder dat je er nog bent Quinn

Op 12-3-2026 om 09:20 zei Yana:

Huh? Jij denkt dat er veel ouders zijn die systematisch hun kind verkrachten en ze ook nog regelmatig het ziekenhuis in slaan?

Netjes in een mal moeten passen is van een heel andere orde, je kunt wat jij hebt meegemaakt op geen enkele manier vergelijken met wat Quinn heeft meegemaakt.

Dat je dat niet kunt vergelijken, daar heb je wel gelijk in. Je kunt niks vergelijken, want eenzelfde situatie  wordt door iedereen anders ervaren. Een moeder kan haar kind mishandelen, gewoon door het huilend naar bed te laten met wat weet ik wat voor schuldgevoel. Een vader kan zijn kind gedurende de hele jeugd een mislukkeling laten voelen omdat het in zijn ogen op school niet dat presteert wat hijzelf allemaal heeft kunnen opbrengen. Geen verkrachtingen, geen ziekenhuis. Maar hoe het kind dingen ervaart en verwerkt, dat kan niemand anders beoordelen. Trouwens, als jij ook tegen mij wil zeggen “wat weet jij nou?”. Voor mij was er ook ziekenhuis en slaan. Ik had een andere reactie van jou verwacht. Maar misschien vul ook ik geschreven woorden op een forum op mijn eigen, verkeerde, manier in. Dan daarvoor mijn excuses, wat weet ik van jou?
 

Het is altijd subjectief hè. Mijn dochter heeft blijkbaar ook een moeilijke en nare jeugd gehad. Tja, wie ben ik om dat tegen te spreken? Zoals ik het zie, had zij a walk in the park, maar nogmaals, ervaringen zijn subjectief. 

21 uur geleden zei Quinn:

De enorme ruzie waarmee ik hem, en ma als collateral damage, de deur uit heb getrapt. 

Satisfying 👌🏼

33 minuten geleden zei bumperjim:

Satisfying 👌🏼

Ik betwijfel dat. Net zoals het hier steeds toewensen van hel en benadrukken van klootzakkerij. Ja natuurlijk is het dat. Maar levert het iets op voor eigen verwerking? Natuurlijk spreek ik slechts vanuit eigen persoonlijkheid. Misschien ben ik teveel apostel van liefde. Maar ik kan mij moeilijk indenken dat het uiten van woede, haat en rancune iets positiefs oplevert.