Verkrachten niet maar het ziekenhuis inslaan -- of althans zo slaan dat ze eigenlijk naar het ziekenhuis zouden moeten -- ik denk dat je ze niet de kost zou willen geven. Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat het niet zo erg of "eigenlijk gewoon" is wat Quinn heeft meegemaakt. Ik wil zeggen dat er nog duizenden de rest van hun leven daardoor lijden op allerlei manieren.

En eeuwig zullen ze branden!

Eeuwig branden - ja, in die gevallen waarbij het ook op volwassen leeftijd steeds maar, of vaak, of regelmatig door je hoofd blijft spoken. Soms blijkt het echter mogelijk dat op den duur toch wel wat te verminderen, wat het leven beduidend minder zwaar kan maken en zelfs als een enorme opluchting kan gaan voelen. Ik wens Quinn uit de grond van mijn hart toe dat hij, al of niet met hulp van zijn psycholoog, zijn directe vertrouwelingen en wellicht ook dit forum en nog anderen, een weg kan vinden die daarheen leidt. Ik zie een positieve ontwikkeling in het feit dat hij deze herinneringen de laatste tijd zoals ik het ervaar meer expliciet en concreet is gaan uiten. Wie weet kan dat een manier zijn om het verleden iets meer los te maken van het heden. Het heden, waarin hij immers beschikt over veel gunstigere condities en keuzemogelijkheden dan toen.

Hier blijf ik nog even op kauwen @Bob, dank je.

Well, ik heb lang gedacht dat het bij ons thuis misschien wat heftiger was dan bij anderen, maar niet dat het abnormaal was. Je eigen omgeving bepaalt immers wat normaal is. Maar goed, ik kwam ook nergens. School, thuis, thuis, school. En dat werd getimed, dus ja, wat wil je? Dat iemand nee zou zeggen tegen een ouder? Ondenkbaar.

Dat het abnormaal was weet ik al een hele tijd, hoe abnormaal begint steeds meer door te dringen. En dat echt voelen, nou sinds dat waarom ik dus ingestort ben nu. Alles loopt door elkaar en ik heb er geen houden meer aan.

Nou ja, zoiets. Ik ben moe, ontzettend moe. De halve nacht ben ik bezig met schrijven omdat ik toch niet kan slapen. Verwerken, onder ogen zien, mezelf beter begrijpen misschien? Het is verdomd hard werken dit. En intussen probeer ik te negeren dat ik me enorm veel zorgen maak over het hele hiv idee. Die afgrond kan ik er niet bij hebben, daar sta ik met de rug naar toe. Maar ik begrijp hypochondrie nu wel wat beter, want bij alles wat anders voelt, krijg ik zo ongeveer een hartstilstand.

Op 10-3-2026 om 12:21 zei Oskar:

Together we stand, divided we fall. 
 

Dat. Het is nu ook het favoriete nummer van mijn zoon. Soms ben ik bang dat hij teveel op mij lijkt.

Datzelfde heb ik ook met mijn zoon. Hij is nu 37 en heeft gewoon mijn smaak.

Sorry, even een reactie op Oskar. Kinderen misbruiken, hoe dan ook, is vreselijk. Mijn schoondochter is geestelijk en lichamelijk misbruikt door haar ouders. Altijd kreeg ze te horen, dat ze niets kon. Regelmatig werd ze mishandeld. In die tijd, was ze nog ons buurmeisje. Nu al 20 jaar bij elkaar. Regelmatig aan de deur met blauwe plekken. Ik geloofde het toen niet, maar het blijkt wel degelijk waar te zijn. Ze is nu 32 en wil niets meer met haar ouders te maken hebben. Voor mij zijn ze dood. Maar ze zijn natuurlijk ook Opa en Oma. Het zijn zowel mijn kleinkinderen als die van hun. Mijn schoondochter heeft ook een halfzus, die altijd werd voorgetrokken. Die halfzus heeft ook 2 kinderen van dezelfde leeftijd als mijn kleinkinderen. Het zijn nichtjes en vooral mijn jongste is gek op haar nichtje en is er graag. Ze worden dan gebracht door mijn zoon. 3 weken geleden is mijn jongste er 4 dagen geweest. Leuk voor de kinderen, want die kunnen er dan weer niets aan doen en spelen graag met elkaar. Wat een verhaal he? M'n schoondochter doet het overigens goed. Werkt in de horeca. Mijn zoon kan nog even moeilijk werken omdat hij mantelzorger is voor mijn oudste. Er wordt nog onderzoek gedaan, wat ze buiten haar autisme nog meer mankeert.

Vanmiddag dan toch naar D gebeld. Ze nam niet op natuurlijk, ze neemt al maanden niet meer op als ik bel. Maar goed, ik heb wel ingesproken. Niet voor haar, maar voor de tweeling. En dan is het verder maar afwachten. Zal straks ook maar meteen aan c toegeven dat ie onze dochter mag bellen. Hebben we dat ook maar gehad.

6 uur geleden zei Bob:

Het heden, waarin hij immers beschikt over veel gunstigere condities en keuzemogelijkheden dan toen.

Probeer ook dit voor ogen te houden inderdaad, door alle gruwel heen. Mijn Heer, wat een narigheid Q. Toch geloof en hoop ik dat nu de schelp zich wat meer opent er ook ruimte komt voor verwerking. Kleine stappen voorwaarts. 

@karin123 ik waardeer je steun en alles echt en ik deel zelfs je mening. Maar zou je een plezier willen doen en je afbeelding willen verwijderen? 

Ik heb ook begrepen zoals Bob zo goed omschrijft dat het delen, vertellen, schrijven, meer ruimte kan bieden aan het nu , omdat het losser komt van het verleden. Ik hoop het zo voor je Quinn!