Koffie staat klaar Quinn...
Ik hoop dat je een beetje hebt kunnen slapen vannacht. 
 

Triggers. Je weet bij wie je zit te lezen.

Bijna dertig jaar geleden. Mijn soon to be ex  had pas een prachtige dochter gebaard, die dag en nacht het huis wakker krijste. Het huis dat Ik deelde met haar, die net had bedacht binnen afzienbare tijd in het buitenland te willen gaan wonen. Dat ik ook deelde met die goede vriend die een kamer nodig had. Dat ik nu ook deelde met een klein hoopje mens van een halve meter met longen als een walvis. Dat ik vandaag ineens deelde met een moeder vol vast goedbedoelende adviezen waar ik geen zak van begreep en die vrouw niet horen wilde. Dat ik ook deelde met een vader vol giftig afval die onvermijdelijk met ma mee kwam. En allemaal keken ze naar mij. Wat gaan we doen? Wanneer? Waarom? Al vanaf die onverwachte zwangerschap en overhaaste trouw toestand stapelde en stapelde en stapelde de druk op tot ik niet eens meer kon kiezen tussen thee en koffie. Ik weet het niet, was het enige dat ik nog wist. Mijn porties slaappillen schroefde ik steeds wat verder op, want ik had er steeds meer van nodig om nog een beetje effect te krijgen. Het moment dat alles samen kwam. Mijn pa die mijn dochter vasthield en toen het weten dat ik die handen nooit en nooit weer aan mijn kind wilde hebben. De enorme ruzie waarmee ik hem, en ma als collateral damage, de deur uit heb getrapt. Mijn kleine Jeetje, die me met haar grote blauwe baby ogen aanstaarde en geen benul had van wat er gaande was, maar wel het volume verder op schroefde. c, die zo van slag was geraakt door het onverwachte verbale en fysieke geweld, dat hij alleen nog maar kon huilen. Mijn angstaanjagende vrouw die door alle hormonen nog labieler was dan normaal, die met hem mee deed en mij verweet dat Jeetje opnieuw begon te krijsen. En de enige oplossing die ik uiteindelijk nof kon zien. Al die pillen, en dan uit. Rust.

Ik vind in dit stukje veel herkenning. Hoe de geboorte van mijn dochter een katalysator was voor het besef dat mijn ‘normaal’ toch eerder als ‘abnormaal’ moest gecategoriseerd worden. Hoe mijn (ingebakken) loyaliteit naar mijn ouders plots werd overtroefd door de liefde voor mijn kind. Hoe zij mijn kracht voor verzet deed terug vinden die ik al lang geleden was kwijt gespeeld. Het diepe inzicht hoe wreed geweld (fysiek, verbaal of emotioneel) tegen een onschuldig kind wel niet is. Wat liefde en zorg echt betekenen. En wellicht nog veel meer dat zo’n intense levensgebeurtenis geboren doet worden.
Voor mij is het cultiveren en voorop stellen van echte liefde, zorg en zachtheid voor mijn dochter onmiskenbaar ook een motief (geweest) om zelfliefde en zelfzorg meer naar waarde te beginnen schatten en voorop te stellen, niet als extraatje maar als noodzaak. Dit is voor mij nog steeds het lastigste stuk maar slowly but steadily en met vallen en opstaan blijf ik hier wel in groeien en dit is denk ik het mooiste kado dat ik aan mijn kind (en mezelf) kan geven. 
Hoop dat ook jij deze kado van/ aan jezelf in ontvangst gaat kunnen/ mogen nemen. Het is goud waard. 🌹

Goed dat je die grens trok Q en ze eruit smeet.  Was dat een overdosis pillen die je toen nam? 

Ja, klopt.

t is een wonder dat je er nog bent Quinn

Op 12-3-2026 om 09:20 zei Yana:

Huh? Jij denkt dat er veel ouders zijn die systematisch hun kind verkrachten en ze ook nog regelmatig het ziekenhuis in slaan?

Netjes in een mal moeten passen is van een heel andere orde, je kunt wat jij hebt meegemaakt op geen enkele manier vergelijken met wat Quinn heeft meegemaakt.

Dat je dat niet kunt vergelijken, daar heb je wel gelijk in. Je kunt niks vergelijken, want eenzelfde situatie  wordt door iedereen anders ervaren. Een moeder kan haar kind mishandelen, gewoon door het huilend naar bed te laten met wat weet ik wat voor schuldgevoel. Een vader kan zijn kind gedurende de hele jeugd een mislukkeling laten voelen omdat het in zijn ogen op school niet dat presteert wat hijzelf allemaal heeft kunnen opbrengen. Geen verkrachtingen, geen ziekenhuis. Maar hoe het kind dingen ervaart en verwerkt, dat kan niemand anders beoordelen. Trouwens, als jij ook tegen mij wil zeggen “wat weet jij nou?”. Voor mij was er ook ziekenhuis en slaan. Ik had een andere reactie van jou verwacht. Maar misschien vul ook ik geschreven woorden op een forum op mijn eigen, verkeerde, manier in. Dan daarvoor mijn excuses, wat weet ik van jou?
 

Het is altijd subjectief hè. Mijn dochter heeft blijkbaar ook een moeilijke en nare jeugd gehad. Tja, wie ben ik om dat tegen te spreken? Zoals ik het zie, had zij a walk in the park, maar nogmaals, ervaringen zijn subjectief. 

21 uur geleden zei Quinn:

De enorme ruzie waarmee ik hem, en ma als collateral damage, de deur uit heb getrapt. 

Satisfying 👌🏼

33 minuten geleden zei bumperjim:

Satisfying 👌🏼

Ik betwijfel dat. Net zoals het hier steeds toewensen van hel en benadrukken van klootzakkerij. Ja natuurlijk is het dat. Maar levert het iets op voor eigen verwerking? Natuurlijk spreek ik slechts vanuit eigen persoonlijkheid. Misschien ben ik teveel apostel van liefde. Maar ik kan mij moeilijk indenken dat het uiten van woede, haat en rancune iets positiefs oplevert.

Je hebt gelijk @hub02, een kind kan op allerlei manieren geknakt worden door zijn ouders maar Bumperjim schrijft wel vaker over zijn ouders, niet met veel warmte maar hij heeft me toch ook nooit de indruk gegeven dat hij zijn jeugd als erg beschadigend heeft ervaren. Maar je hebt gelijk, wat weet ik ervan. 

14 minuten geleden zei Yana:

Je hebt gelijk @hub02, een kind kan op allerlei manieren geknakt worden door zijn ouders maar Bumperjim schrijft wel vaker over zijn ouders, niet met veel warmte maar hij heeft me toch ook nooit de indruk gegeven dat hij zijn jeugd als erg beschadigend heeft ervaren. Maar je hebt gelijk, wat weet ik ervan. 

Nee hoor dat kan ik ze niet verwijten. Ze waren gewoon een beetje bekrompen maar dat ben ik vast ook geworden

27 minuten geleden zei Oskar:

Ik betwijfel dat. Net zoals het hier steeds toewensen van hel en benadrukken van klootzakkerij. Ja natuurlijk is het dat. Maar levert het iets op voor eigen verwerking? Natuurlijk spreek ik slechts vanuit eigen persoonlijkheid. Misschien ben ik teveel apostel van liefde. Maar ik kan mij moeilijk indenken dat het uiten van woede, haat en rancune iets positiefs oplevert.

Er daadwerkelijk uit zetten levert echt wat op, stiekem doodwensen of letterlijk doodmaken niet.

Uiten van woede is wat mij betreft gezond. Wat moet je er anders mee?

Het lijkt mij ook heel gezond om boos te worden en je krachtig genoeg te voelen om ze de deur uit te zetten en te voelen dat je niet meer hulpeloos bent als toen je kind was.

Maar vasthouden aan haat daar heb je alleen jezelf mee, als je kunt vergeven ben je vrij.

Het een sluit het andere niet uit lijkt mij.

Vergeven hoeft niet. Vaststellen dat je er nu toch niets meer aan verandert, aan dat verleden, is misschien het belangrijkste.

Vergeven klinkt misschien wel heel klef 🫣. Ik zal de man die mij verkrachtte geen knuffel geven als ik hem tegenkom maar ik denk ook totaal niet meer met haat aan hem, meer schouderophalend en met een gedachte van "die gast was totaal verknipt en had niet meer verstand".

Op een gegeven moment moet je het laten gaan, dan ben je in feite bevrijd (niet dat ik daar goed in ben)

❤️

Ik merk dat ik ontzettend giftig en gemeen boos word van woorden als liefde en vergiffenis in deze context. Ik kan me veel meer vinden in wat @Adri03 zegt. Maar nog verder dan woede.

Rage. Dat is wat me kracht geeft. In beweging ook.
Als dat en mijn angst mij verlaat, dan weet ik ook niet wat er overblijft. 

Gaat  ie goed quinn? Ben aan het teruglezen en snap er geen snars van. Maar hoop dat jij goed gaat µ

Dat terzijde. Dit is Q zijn draadje en in mijn ogen geeft hij duidelijk aan in welke fase hij zit en wat hij nodig heeft.

Ik zie een kind wat vraagt of het normaal is wat hem is overkomen. 
En als hij iemand nodig heeft die tegen hem zegt: monsters bestaan, wat jou is aangedaan is niet normaal en niet jouw schuld dan doe ik dat tot het eind der tijden voor hem. Want is de waarheid. 

Ik snap dat het allemaal te heftig is, sorry.

Ik voel eindelijk iets Q. Dank juist daarvoor. 

Sorry. Ik negeer jullie voor nu allemaal met die onbegrijpelijke discussie over haar en vergeven want ik snap er geen flikker van en kan er dan ook niets mee nu. Nogmaals sorry, want ik zie de moeite die erin is gestopt heus wel.

22 minuten geleden zei Spud:

Gaat  ie goed quinn? Ben aan het teruglezen en snap er geen snars van. Maar hoop dat jij goed gaat µ

Nee @Spud het gaat wel wat beter, maar op de graadmeter van 0 tot 100 zou ik zeggen kut.

56 minuten geleden zei Quinn:

Ik snap dat het allemaal te heftig is, sorry.

Het is niet te heftig voor ons, blijf vooral schrijven over jouw herinneringen en emoties erover, daar zou je echt geen sorry voor moeten zeggen.