Well, het is waar hè? Ik bedoel, zo ver ben ik nog nooit gekomen. Level 42, zeg maar. Op zoek naar de eindbaas.

42!!! 💜

Ja, ik zag het ook... 
Ben er sprakeloos van. 
Niet alleen sprakeloos keer op keer door wat ouders een kind kunnen aandoen, 
maar ook sprakeloos over de kracht die jij nu toont. 
Ook al voelt het misschien niet zo, maar jeee Quinn 

Ik kom ergens. Het doet godsallemachtig zeer en het voelt alsof ik erin stik en verdrink en ik wil het helemaal niet, maar ik kan het ook niet meer tegenhouden. Er dwars doorheen. Naar ergens dus.

Idem. En het viel me op ja: ‘dat het nu wel lukt.’ Houd vol @Quinn💌

We kunnen er niet bovenover, we kunnen er niet onderdoor; we moeten er wel dwars doorheen.  Hoe heet dat kinderboek ook alweer? ‘Wij gaan op berenjacht!’ Dat doe je en wij gaan mee.

Monsters are real. They live inside us. And sometimes, they win.

Lukte het niet vanochtend? Monsters are real. Maar ik kan je verzekeren dat er geen piezeltje monster in jou schuilt.

ik heb immers een monster radar. Dus vertrouw me. 

Jou wel, mezelf niet.

Dat er een nachtdienst is die zegt vraag maar gewoon als je wat nodig hebt en zich daar ook aan houdt nog ook. Golven proberen op te schrijven, proberen bij te houden wat er voortdurend door m'n hoofd raast en stormt. Proberen vast te houden aan wat Reacher blijft herhalen, niet jouw schuld Q, niet jouw schuld. En ik wil Reacher graag geloven, want Reacher liegt niet, maar toch. Malen, schrijven en de warme melk opdrinken die nachtwacht kwam brengen toen ik om koffie vroeg. Het is hier geen hotel, maar soms wel een beetje.

Triggers. Voor alles wat er uit moet. Niet mijn schuld, al deed ik het zelf. 

Ik hoorde de voordeur, mijn ma was weg. Een paar minuten later, de voetstappen op de trap. De deur gaat open, mijn pa stapt binnen, deur gaat weer dicht. Zacht. Slecht voorteken. Hoewel, als hij met de deur zou slaan, zou ik het ook als een slecht teken opvatten. Hij gaat op mijn keurig opgemaakte bed zitten, klopt met zijn hand naast hem, kom.

En al wil ik het niet, ik zet de paar stappen naar hem toe, naar dat bed en ga zitten waar me dat wordt gewezen. Good boy zegt hij en ik huiver. Kou? Angst? Mijn hoofd draait verder, probeert iets te bedenken, wat dan ook. Zijn hand grijpt in mijn haren, duwt mijn hoofd naar beneden, naar zijn kruis. En ik zou hem bijten, God weet dat ik hem zou willen bijten, want op dit punt in mijn leven weet God alles en ziet Hij alles, maar wacht Hij gewoon tot ik mezelf red, maar ik doe het niet. De vorige keer, de enige keer, dat ik hem daar beet, dreigde hij dat hij een volgende keer al mijn tanden uit mijn bek zou slaan. En ik ben bang, heel erg bang dat hij dat ook echt gaat doen. Pa doet niet aan loze beloftes. Dus ik luister, good boy.

Hoe oud was je toen?

Toen ik beet was ik net twaalf geworden. Dat weet ik nog, omdat ik toen een andere fiets had gekregen waar ik daarna een paar weken niet op mocht fietsen.

Twaalf 😣

Die arme kleine jongen…

Nee, het IS jouw schuld niet, niets van dat alles Quinn... 

...

3 uur geleden zei Quinn:

Proberen vast te houden aan wat Reacher blijft herhalen, niet jouw schuld Q, niet jouw schuld. En ik wil Reacher graag geloven, want Reacher liegt niet, maar toch.

Ik weet (gelukkig) niet hoe dat werkt bij mensen die zoiets is overkomen, maar ik begrijp dat je het gevoel houdt dat je schuld hebt hieraan? Hoe kan dat toch? Kwaadheid lijkt me logisch en verdriet en angst, maar schuldgevoel slaat nergens op vanuit mijn perspectief.

Het is niet jouw schuld, het was niet jouw schuld, jij kon er niks aan doen, je kon er niets tegen doen, het is zijn schuld, hij heeft het gedaan, NIET jouw schuld! 

Hou jezelf vast lieve Quinn, wieg jezelf in je armen, je bent veilig nu.

❤️

Jarenlang gaslighten en iemand gaat precies geloven wat je wilt 😢

Ja, kennelijk. Ik hoop niet dat het klinkt alsof ik het gek vind dat Quinn het zo voelt. Ik vind het ontzettend lastig om woorden te vinden die niet verkeerd kunnen vallen. Ik ga er maar vanuit dat Quinn begrijpt dat mijn intenties goed zijn.

Ik snap het ook niet, maar dat is geen gek vinden, het is gewoon niet snappen.

Schuldgevoel is heel normaal en logisch vanuit het kind dat moet kunnen overleven en daarvoor afhankelijk is van de ouders. Zij kunnen daarom niets verkeerds doen want dat bedreigt het overleven van het kind. De ouders staan op een voetstuk en het kind neemt de schuld op zich. Dit is niks nieuws voor mij en sowieso heel herkenbaar. Ik heb dit ook doorgetrokken naar zowat alles. Het is altijd mijn schuld ipv de ander (eerste reflex). Wat ik vandaag wel nieuw geleerd heb is dat er blijkbaar een verband bestaat tussen schuld(gevoel) en depressie. Dat ga ik nog verder onderzoeken.

Ja, als het aan jou ligt dan kun je nog wat, liever, beter, onzichtbaarder worden. Als je volledig zou zien dat het aan de ouders ligt dan kun je echt geen enkele kant meer op, is er geen enkele hoop meer, als kind.  Het is van levensbelang dat jij schuldig bent en daarom is het zo moelijk om dat los te laten. 

Het gaat niet meer, ik kan helemaal niets meer voor mezelf weghouden. Alles is nu en altijd.

Voor de duidelijkheid, triggers. Kan het ook niet helpen. Ik wil dit niet uiten, maar als ik het niet doe, stik ik erin.

Pa schuift naast mij in het bed. Trekt me tegen zich aan, zijn handen onder mijn pyjama. Hij houdt me stevig vast en vertelt me hoeveel hij van me houdt en hoe naar hij het vindt als ik niet goed luister. Dat het hem verdriet doet als ik me niet gedraag zoals het hoort, want ik weet toch dat een goede zoon zijn vader gehoorzaamt? En ja, dat weet ik, dat heb ik geleerd en ik wil zo graag ook een goede zoon zijn, echt. Hij aait door m'n haren, draait me op mijn buik. En echt, ik wil graag een goede zoon zijn, a good boy, maar ik kan het niet. Ik stribbel tegen, waardoor het hem moeite kost mijn broek uit te krijgen. Uiteindelijk lukt het hem toch en hij doet me pijn, steeds maar weer tot hij zwaar op mijn rug blijft liggen. Ik huil zachtjes, omdat het zeer doet, omdat ik niet die goede zoon ben, omdat 

Fuck it. Spuit me maar plat voor de rest van de dag.