Niet zo goed afgelopen weekend, nee. En eigenlijk m'n eigen schuld. Want omdat ik de goede momenten en de stappen vooruit wel deelde met de psych en de slechte momenten niet, kwam die met een afbouw plan qua medicatie. Wat dus niet goed ging, omdat ik helemaal niet zo fris en stabiel ben als ik zo deed voorkomen. Zoals c zei eerlijk zijn is meer dan niet liegen. Dat is zo. Ze kunnen me hier niet helpen als ik niet alles vertel, hoe beangstigend ik dat ook vind. Maar zo'n klap als afgelopen weekend wil ik ook niet. Niet weer. Nooit meer. 
Mijn hoofd is rustiger, al wankelt alles nog wel. Ik heb c denk ik tien keer geappt of hij nog wel van me houdt.
Dus ja, dat is vandaag. De wanhoop weg proberen te houden. Zoeken naar bevestiging. Wankelen. Angst, heel veel angst. Want ik deed weer iets verkeerd, al was het niet eens echt bewust. En de consequenties van verkeerd handelen zijn me te bekend. Rationeel weet ik dat het anders is, dat ik daar niet meer bang voor hoef te zijn, maar ik hoor het wel en ik ben het toch. 

Mijn hoofd is een achtbaan en ik wil eruit.

19 minuten geleden zei Quinn:

Mijn hoofd is een achtbaan en ik wil eruit.

❤️ 

misschien ook bijwerkingen vd nieuwe meds @Quinn?
sterkte

Zaterdag is m'n tweeling jarig. Er is een pakket onderweg naar het adres van hun moeder, dan moet zij maar bepalen of het welkom is of niet. Ik kan niet de ene een bericht sturen en de andere niet, een tweeling is ingewikkeld in die dingen. Deze tweeling tenminste. Als ze samen één ding kregen om te delen, was het huis te klein, hoe goed ze ook altijd alles samen wilden doen. En ja, ze zijn verwend geweest. 
Het zal wel een moeilijke dag worden.

Ik hoop van harte dat jouw cadeau in goede aarde zal vallen Quinn, maar kan me indenken dat het allemaal heel moeilijk is. Ingewikkeld ook. 
En ook hoop ik dat de aangepaste medicatie inmiddels een beetje positief werk verricht. 
Én dat je vannacht goed kunt slapen. 
Voor als dat niet echt lukt nog even wat lekkers... 

Vanochtend met de groep over eten gepraat en waarom eten zo'n issue kan zijn. Een stukje herinnering deel ik hier, de heftige delen zal ik weglaten.

Het eten smaakte me niet, maar dat deed er niet toe, want het eten dat je krijgt, moet je waarderen. En dus opeten tot de laatste kruimel. Maar vanavond leek het anders. Pa tilde met een vork het vlees op en gebaarde ermee naar mijn moeder. Het was wat zwartig aan de onderkant en hij was niet blij.
Een stortvloed verbaal geweld werd haar kant op geslingerd en ik zag kans om mijn bord leeg te schuiven in de plantenbak achter me. Onopgemerkt, dacht ik.
Stom natuurlijk, niets ging hier onopgemerkt. Het ene moment zat ik nog aan tafel, het volgende was de stoel onder me weggetrapt en kon ik verder eten, op de vloer, uit de plantenbak.
Eten is bij tijden een probleem.

Ach toch, dat arme jongetje dat je was. Jank er maar om en schreeuw het van je af.
Godzijdank ben je nu veilig.
Zachte knuffel (altijd alleen maar als jij dat wilt).

😪 geen woorden voor 🌹

Heen en weer geslingerd tussen een klein beetje hoop en akelig dicht bij wanhoop zaterdag, maar verdorie, ze belden. Niet even een berichtje, nee, telefoon, met z'n tweeën. Ik ben er nog high van, geloof ik. Gisteren een verschrikkelijk langzaamaan dag. Vandaag halve kracht met de groep en vanmiddag alweer naar c, want morgen is vrij en ik moet oefenen in dat eigen ritme. Het is tenslotte wel de bedoeling om hier weer weg te gaan en het helpt als de buitenwereld dan weer wat vertrouwder voelt. Had net zo goed gisteren thuis kunnen blijven, achteraf gezien. O well. 

🧡

❤️

🧡

Voortgangsgesprek. Ik had het voorbereid.

Wow, mooi Quinn, ik heb heel veel respect voor je 

Mooi geschreven @Quinn.

Zenuwslopend, dat was de aanloop zeker. Douchen, tandenpoetsen, roken, tandenpoetsen, kotsen, douchen, roken, tandenpoetsen en dat nog een keer. Uiteindelijk kwam ik die cirkel uit, kon de kleren verdragen die in aan had en liep mee naar de auto. We doen het vandaag stap voor stap.
Aangekleed. Naar de auto. In de auto.
c rijdt, ik probeer ernaast kalm te blijven. Niet in paniek te raken terwijl we Stad steeds verder achter ons laten. Na een kwartier moeten we al stoppen, ik moet roken. Een half uur later weer. Ik merk best aan c dat ie op z'n tong moet bijten, maar hij laat het gaan. De stress moet ergens heen tenslotte. Ik probeer me te beheersen, het kost steeds meer moeite. Toch maar weer stoppen om te roken dan. 
Maar uiteindelijk komen we er, parkeren, c stapt in dezelfde beweging uit en ik, ik blijf zitten. Het lukt niet, ik durf het niet. Het moet, de jongen wacht op me en ik kan het niet maken om te draaien. 
We lopen een kort stukje naar zijn huis, hij staat al voor de deur te wachten, ik kan zien dat hij blij is. Ik aarzel, weet niet goed hoe te beginnen, maar hij grijpt mijn hand en sleurt me haast mee naar binnen, laat het huis en vooral zijn kamers zien. Stelt me dan voor aan huisgenoten; mijn vader, Q, en c, zijn man. Dat klinkt beter dan hoe J dat vroeger deed. 
We zien wat van de stad, doen lunch, praten voorzichtig over hoe het gaat. Voorzichtig, om vooral geen wonden aan te raken. Geen vragen stellen, elkaar niet belasten. En dus praten we wat over zijn studie, over mijn korte termijn plannen. Over z'n zus en ik moet hem me inhouden niet naar D te vragen, hoe het met haar is. Hij zegt het dan zelf al, dat het goed met z'n moeder gaat.
Elk kwartier sta ik op, naar buiten, weg, ruimte, sigaret. Na de derde loopt hij mee, kijkt hoe ik rook, praat door. Het voelt wat ongemakkelijk, mijn ruimte is weg. Maar dit is mijn jongen, toch, als is ie inmiddels niet veel kleiner meer dan ik. Ik weet nog hoe zachtaardig hij vroeger was, dat ik me daar soms zorgen over maakte. En ik vertel hem van die ene keer dat hij in een vechtpartij met een vriendje belandde, omdat die iets lelijks over zijn zus had gezegd. Hij herinnert het zich ook, vult het aan. Jij zei, als ze aan iemand komen van wie je houdt en je vindt het nodig, deel dan eerste klap uit.
Ja, opvoedkundig wonder ben ik.

Ik wou dat mij dat vroeger geleerd was. In plaats daarvan was "je fatsoen houden" een hoger goed dan ergens authentiek razend over worden, zelfs al betreft het iemand van wie je houdt. (En dat je zelf die iemand kan zijn dat was al helemaal niet in Frage).

Dit begin is natuurlijk doorbijten. Hele verandering. Dat is wennen. Verwacht niet dat alles meteen perfect gaat. Je komt niet thuis van een vakantie. Waar je was, dat was hard.  En nu, eigenlijk weer opnieuw beginnen zal ook moeilijk zijn. Maar het begin is er tenminste. Niet te veel willen nu. Morgen komt weer een dag, en daarna ook. Vecht niet tegen alles wat nog moeizaam gaat, en vecht niet altijd tegen alles wat jij denkt verkeerd te doen. Ook dit heeft weer tijd nodig allemaal. Het gaat allemaal beter, maar dat duurt even. Alle begin is moeilijk, ik weet zeker dat dit heus wel allemaal normaler en rustiger voor je wordt.

Wat een enorme spanning. 
Maar ook: wat mooi. 
Wat waardevol moet de dag zijn geweest Quinn... 

Wat schrijf je toch mooi, na 1 zin zit ik al helemaal in het verhaal. Veel liefs voor jou en voor c en voor jouw jongen 😍

Mooi geschreven @Quinn

wat een spanning en begin wat iets moois weer. Fijn dat jullie dat moment hadden dat hij je al aanvult

Hihi ik ben stiekem ook blij dat ik een man heb die dit leert aan zijn dochter. Vriendelijk onderhandelen en altijd rekening houden met Jan en alleman, allemaal goed en wel, maar soms is er meer nodig. Ik verzacht en corrigeer dan ook wel wat maar ben eigenlijk heel trots dat mijn kind zo leert om voor zichzelf en haar dierbaren op te komen. Ik kan het haar niet leren maar hierdoor leer ik er zelf ook wat meer van. 💪🙌👌