Je omschrijft heel treffend hoe het is als iemand aan de haal gaat met jouw ervaring. 
Dan gaat het niet meer over jou.  Soort van. 

Is herinrichting een optie? 

3 uur geleden zei Etty:

Is herinrichting een optie?

Ja, waarom niet? Zoveel boeit de hele inrichting me toch niet. Maar wat het helpt, geen idee.

Misschien dat associaties minder sterk kunnen zijn, misschien ook niet.  Als het in ieder geval maar in jouw tempo gaat, als jij het wil, er aan toe bent.  Lijkt me. ❤️

Pfff, dat is dus hartstikke heftig geweest zaterdag Quinn. 
Mooi dat je er toch iets positiefs uit weet te halen... 
En zaterdag dus de stad in voor boodschappen, een giga stap!!! 
 

Oh ja, ik herken dat wel. De mannelijke vrienden aan wie ik vertelde dat ik verkracht was werden woedend, en bleven maar roepen wat ze die 

8aan zouden doen en hoe vreselijk zij het vonden maar écht aandacht voor mij was er daardoor eigenlijk niet. Gelukkig was er een vriendin die het snapte en die mij liet praten en vragen stelde over hoe het voor mij voelde, dat hielp me.

Herinrichten is wel lief bedacht en kan misschien helpen, andere energie , andere associaties?

Ik neem aan dat je inmiddels weer 'binnen' bent Quinn? 
   

                           Sterkte vandaag 
                              

Bedankt.
Het ging allemaal niet zo goed. Vandaag passen ze m'n meds weer aan. 

knuffel voor jou en wat allemaal niet zo goed inhield voor jou en de jouwe(n)(())

Hoi mijn vriend. Ik vind het erg dit te horen. Je zit diep in de put. Dan kost het zoveel moeite om er weer uit te klimmen. En als je terug valt tijdens dat klimmen, dan kun je meteen ook flink terug vallen. Maar dit gaat ook voorbij. Ga door, doe je best, het komt weer goed, maar het heeft tijd en moeite nodig. Geniet van de (kleine) dingen die je wèl hebt. Dat worden er meer en later worden zo ook groter. Vallen gaat rap, klimmen vergt het nodige. Energie die je niet op voorraad hebt, tijd waaraan geen eind lijkt te komen. Dat hoort erbij. Geniet van je sigaretje en het zonnetje. Kijk om je heen, misschien zie je wel iets dat je mooi of leuk vindt. En zie je dat niet, dan zie je dat morgen. Doe je best man!  

Ja, ik sluit me helemaal aan bij de woorden van @hub02. 
Ik kan er hooguit nog een bakje koffie en een bord brinta bij zetten Quinn. 

Niet zo goed afgelopen weekend, nee. En eigenlijk m'n eigen schuld. Want omdat ik de goede momenten en de stappen vooruit wel deelde met de psych en de slechte momenten niet, kwam die met een afbouw plan qua medicatie. Wat dus niet goed ging, omdat ik helemaal niet zo fris en stabiel ben als ik zo deed voorkomen. Zoals c zei eerlijk zijn is meer dan niet liegen. Dat is zo. Ze kunnen me hier niet helpen als ik niet alles vertel, hoe beangstigend ik dat ook vind. Maar zo'n klap als afgelopen weekend wil ik ook niet. Niet weer. Nooit meer. 
Mijn hoofd is rustiger, al wankelt alles nog wel. Ik heb c denk ik tien keer geappt of hij nog wel van me houdt.
Dus ja, dat is vandaag. De wanhoop weg proberen te houden. Zoeken naar bevestiging. Wankelen. Angst, heel veel angst. Want ik deed weer iets verkeerd, al was het niet eens echt bewust. En de consequenties van verkeerd handelen zijn me te bekend. Rationeel weet ik dat het anders is, dat ik daar niet meer bang voor hoef te zijn, maar ik hoor het wel en ik ben het toch. 

Mijn hoofd is een achtbaan en ik wil eruit.

19 minuten geleden zei Quinn:

Mijn hoofd is een achtbaan en ik wil eruit.

❤️ 

misschien ook bijwerkingen vd nieuwe meds @Quinn?
sterkte

Zaterdag is m'n tweeling jarig. Er is een pakket onderweg naar het adres van hun moeder, dan moet zij maar bepalen of het welkom is of niet. Ik kan niet de ene een bericht sturen en de andere niet, een tweeling is ingewikkeld in die dingen. Deze tweeling tenminste. Als ze samen één ding kregen om te delen, was het huis te klein, hoe goed ze ook altijd alles samen wilden doen. En ja, ze zijn verwend geweest. 
Het zal wel een moeilijke dag worden.

Ik hoop van harte dat jouw cadeau in goede aarde zal vallen Quinn, maar kan me indenken dat het allemaal heel moeilijk is. Ingewikkeld ook. 
En ook hoop ik dat de aangepaste medicatie inmiddels een beetje positief werk verricht. 
Én dat je vannacht goed kunt slapen. 
Voor als dat niet echt lukt nog even wat lekkers... 

Vanochtend met de groep over eten gepraat en waarom eten zo'n issue kan zijn. Een stukje herinnering deel ik hier, de heftige delen zal ik weglaten.

Het eten smaakte me niet, maar dat deed er niet toe, want het eten dat je krijgt, moet je waarderen. En dus opeten tot de laatste kruimel. Maar vanavond leek het anders. Pa tilde met een vork het vlees op en gebaarde ermee naar mijn moeder. Het was wat zwartig aan de onderkant en hij was niet blij.
Een stortvloed verbaal geweld werd haar kant op geslingerd en ik zag kans om mijn bord leeg te schuiven in de plantenbak achter me. Onopgemerkt, dacht ik.
Stom natuurlijk, niets ging hier onopgemerkt. Het ene moment zat ik nog aan tafel, het volgende was de stoel onder me weggetrapt en kon ik verder eten, op de vloer, uit de plantenbak.
Eten is bij tijden een probleem.

Ach toch, dat arme jongetje dat je was. Jank er maar om en schreeuw het van je af.
Godzijdank ben je nu veilig.
Zachte knuffel (altijd alleen maar als jij dat wilt).

😪 geen woorden voor 🌹

Heen en weer geslingerd tussen een klein beetje hoop en akelig dicht bij wanhoop zaterdag, maar verdorie, ze belden. Niet even een berichtje, nee, telefoon, met z'n tweeën. Ik ben er nog high van, geloof ik. Gisteren een verschrikkelijk langzaamaan dag. Vandaag halve kracht met de groep en vanmiddag alweer naar c, want morgen is vrij en ik moet oefenen in dat eigen ritme. Het is tenslotte wel de bedoeling om hier weer weg te gaan en het helpt als de buitenwereld dan weer wat vertrouwder voelt. Had net zo goed gisteren thuis kunnen blijven, achteraf gezien. O well. 

🧡

❤️