❤️

Het is okay dat er grijze, sombere dagen zijn. Het is okay dat ik soms niet weet hoe dat moet, leven. Het is okay dat ik soms gewoon mijn hoofd op tafel wil leggen en wachten tot het over is.

Want ik weet dat het gevoel van machteloosheid weer over gaat, langzaam maar zeker, als ik straks met iets kleins begin. Iets wat ik wel kan, al is het maar m'n beker naar de keuken brengen, die dan omspoelen, in de afwasmachine zetten. Eén ding tegelijk. Die beker.

En ik had het niet verwacht, dat dit gevoel er nog steeds zou zijn, ondanks alles wat ik zomaar onverdiend heb gekregen. Alle dubbele liefde en dubbel geluk en dan nog steeds dat zwart.

Maar als ik die beker weg breng, omspoel en in de magische kast stop, dan voel ik het toch. Het zwarte dat een beetje lichter wordt. Voorzichtige glinsters aan de randen. Een appje en mijn lievelingskoekjes. Ik kijk naar mijn sokken.

En vandaag drink ik niet.

wie zegt onverdiend?
(jouw zwarte stem?)❤️‍🩹

Zo ervaar ik het soms ook. Nu. Ik heb hier wat aan. Beker wegbrengen. Geduld. Dank.

❤️🎈❤️

@lady jane een van de kritische stemmen inderdaad. Degene die het graag over schuld en boete heeft.

@Oskar kleine stappen, zo concreet mogelijk.

Nu eten aan het maken. Op z'n zaterdags, dat is hier uitgebreid en langzaamaan. Omdat het kan vandaag, c hoeft niet te werken, we hoeven nergens heen, dus dat is prettig. Dus de aardappeltjes liggen te bakken, langzame jus is aan het inkoken en de bavette komt op kamertemperatuur.

O fuck.

Groente.

Ik weet dat je het (te) heftig vindt, en wellicht daarom, doet dit me heel hard denken aan Een klein leven, dat koken hè, De kleine dingen maken, dat is het leven. ❤️‍🩹