Ik merk na nog geen 2 weken dat dat depressieve ondertoontje van de alcohol verdwenen is. Dat begon al met het opstaan ("sloofje" gevoel), het gevoel dat het allemaal k is maar er is toch niks aan te doen, en wat maakt het allemaal nog uit als ik aan het eind vd dag mn shotje maar krijg.

Heel ongezond leven, maar je merkt het pas als je stopt. 

Bwah het omgekeerde kan toch ook waar zijn, althans bij mij. Drank als middel om depressieve gevoelens weg te drinken. Het helpt natuurlijk niet echt maar ik merk toch ook weer hoe ik het moeilijk vind om met depressieve gevoelens om te gaan zonder drank. 

Het helpt niet, daarover zijn we het eens toch? 😁

Het helpt niet ECHT maar het bedot wel mijn systeem zodat het lijkt alsof het helpt. Net zoals een lelijk iemand met veel make up wel mooi kan lijken maar het niet echt is. Of zoiets? Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding. Maar die aap ziet dat niet en heeft de tijd van z’n leven. Zie mij hier eens knap wezen.  😅

Maar voor de rest niet te veel op mij letten. Sorry pytje om je draadje te bevuilen. Ik denk vooral dat mijn verslaafde brein bezig is met excuses te zoeken en vinden want woensdag was ‘normaal’ mijn eerste drinkdag van de week dus ik denk dat die schrik aan het krijgen is en alvast een uitzondering aan het inmasseren is. 😤 heel subtiel maar zo venijnig! 

Dag Musashi,

Alcohol kan inderdaad "even" invloed hebben op je stemming. Ik weet niet hoe het bij jou zit maar bij mij was er een onderliggende oorzaak voor zowel mijn verslaving en mijn depressies. Ik kon die onderliggende oorzaak pas aanpakken nadat ik was gestopt met verdoven. Na een periode van hard aan mijzelf werken zijn uiteindelijk ook de zware depressies verdwenen. Daar werk ik nog elke dag aan, maar nu is het niet zwaar meer, maar een boeiende uitdaging. 

Dag @Bert1953, dankjewel voor je reactie. Ik vind het heel inspirerend en knap hoe je zowel je verslaving als je depressie hebt overwonnen. Ik denk dat ik beide ondertussen zowat geaccepteerd heb als behorend tot mijn gewone/ normale zijnstoestand, weliswaar met een oorzaak maar zo diep dat die er niet ‘uit geraakt’. Nu komt zowaar de gedachte dat dit mss helemaal niet zo is. Ik ben zeker benieuwd naar de manier waarop je dit gedaan hebt en tips en advies om hiervoor ‘hard aan jezelf te werken’. In therapie of op jezelf? Je hoeft natuurlijk niet te antwoorden als je niet wil, en ook mss niet hier als pytje dat niet wil, maar ik zou het zeker wel appreciëren. Groetjes en fijne dag.

Depressieve gevoelens worden erger na het uitwerken van alcohol. Ik kom dan in een vicieuze cirkel terecht.  En zoals meer mensen hier schrijven, dat kan dan weer lang duren voordat ik er weer uit ben.  

Ik neig naar depressie. In nuchtere periodes ben ik daar wat mee gaan doen. Achteraf denk ik: dat kon alleen maar nuchter omdat daar ook voelen bij hoort, anders leren omgaan met gevoelens.  Ook met gedachten trouwens. En een scheiding leren aanbrengen tussen gevoelens en gedachten, wat enorm uitmaakt voor hoe ik me voel.  Dat opstaan met een doemgevoel, wat ik heel erg herken en ook had, dat heb ik niet meer.  

Alcohol en antidepressiva zijn volgens mij geen goede match, je klachten kunnen verergeren heb ik begrepen. 

Ik ben altijd ver weg gebleven van antidepressiva hoor. (Want pillen zijn chemisch en slecht voor mijn gezondheid 🤣🫠) Naar mijn gevoel werk ik echter al zolang en veel aan mezelf dat ik er moe van word en in verhouding vind ik het resultaat soms ook zo miniem en geraakt het ook nooit echt ‘af’, dat ik er soms zo moedeloos van wordt en het slachtofferschap, zelfmedelijden etc steeds weer aan de oppervlakte verschijnt. 

Ik denk dat wat je ook probeert, het is maar weinig effektief zolang je er bij drinkt. Dweilen met de kraan open. 

Ook ik heb nu - na twee weken - weer de ervaring dat alcohol uiteindelijk depressieve gevoelens versterkt. Maar het is venijnig: 's avonds voel je je lichter na een paar glazen en "verdwijnt" het, maar het wakker worden 's ochtends is meestal verschrikkelijk. Voor mij betekent dat hartkloppingen, angstig en somber. 

Ik ben nu zeker geen zonnetje in de ochtend, maar die extreme gevoelens zijn al twee weken weg. Dus ja...het loont! 

@Musashi, het is voor mij pas de eerste keer dat ik die relatie zo duidelijk zie. Tijdens mijn vorige stoppogingen is het me minder opgevallen. Wil niet zeggen dat ik toen niet op dezelfde manier reageerde, maar ik denk wel dat mijn lichaam en geest in de loop der jaren harder zijn gaan protesteren tegen het (overmatige) gebruik van alcohol.

. 

Ja de verlichting die het ‘s avonds brengt betaal je toch terug met extra zwaarte in de ochtend.

En het wordt het enige leuke in je leven. Het overschaduwt al het andere. 

5 uur geleden zei Musashi:

Naar mijn gevoel werk ik echter al zolang en veel aan mezelf dat ik er moe van word en in verhouding vind ik het resultaat soms ook zo miniem en geraakt het ook nooit echt ‘af’, dat ik er soms zo moedeloos van wordt en het slachtofferschap, zelfmedelijden etc steeds weer aan de oppervlakte verschijnt. 

Op mijn 60ste heb ik achteraf gesproken de indruk dat ik verder ging komen toen ik ophield 'aan mezelf te werken' alsof er iets te verbeteren viel.  Ik was gefocused op een betere moeder zijn, beter in alle relaties die ik had, de focus lag op een betere versie van mezelf te worden voor de ander.   Het 'werk' zit 'm in mijn behoeften vervullen, mijn grenzen aangeven, en stoppen met die zelfafwijzing, de boodschap van tekortschieten en nooit genoeg.