Op 4-1-2026 om 05:51 zei renaldo61:

Misschien bedoeld @Mormel dat je beter probeert om je woorden voluit te schrijven? In de plaats van alttijd gebruik te maken van die afkortingen? 

ik let er nu op dat ik geen afkortingen meer gebruik

Op 22-1-2026 om 10:50 zei lady jane:

 

Flavieke gebruikt weinig woorden @Mariposa, maar reken maar dat ze erg kwetsbaar is omtrent haar drinken.
En als wij al geshockeerd reageren door die afgrijselijke uitingen, dan zou het vreemd zijn als zij dat niet was.
En ik snap best dat je wel partij trekt voor je pb-maatje hoor, jij kent vast meer kanten van hem. Maar dat doet niets af aan de feiten hier. En gelukkig mogen wij allen hier reageren zoals we willen en nodig vinden.

ik was geshockeerd en vooral het deed mij pijn

Op 24-1-2026 om 05:25 zei Oskar:

Ja, top. Laten we dat gaan doen. Nu Mormel even niet zijn eigen draad kan beschrijven. Dat we dan om beurten onze onderlinge ergernissen hier neerzetten.

Ik begon het hier wel een beetje saai te vinden. 

@stroumfke: jou heb ik gezegd wat ik wou schrijven. 
 

Vreemd: was daarnet aan het surfen op een ander kanaal en daar kwam een filmpje voorbij waarbij verscheidene mensen aan hun ouders vertelden dat ze homo waren. Verschillende reacties maar eigenlijk alle ouders liefdevol, en het brak weer mijn dam en kon de tranen niet tegen houden. 
Ergens gaat dat overlijden van mijn moeder toch iets getriggerd hebben. 

Als je daar niet liefdevol op reageert dan verdien je ook geen kind

Eens, maar helaas gebeurt zoiets maar al te vaak. Helaas is voor het ouderschap geen diploma nodig. En dan nog...

@Mormel 💜

1 uur geleden zei Mariposa:

Eens, maar helaas gebeurt zoiets maar al te vaak. Helaas is voor het ouderschap geen diploma nodig. En dan nog...

Dit vind ik een lastige. 
Ik heb zelf bewust gekozen om nooit kinderen te krijgen, enerzijds omdat ik een pessimistisch wereldbeeld heb maar anderzijds voornamelijk omdat ik genetisch bezwaard ben en dit niet wil doorgeven. Als tiener al was ik daarmee bezig. 

Later heb ik vele jaren doorgebracht in wat men zegt de marginaliteit is (werklozen, bruine kroegen, voedselbanken...) en als ik daar dan zag met welke vanzelfsprekendheid iemand zwanger werd, dan stelde ik mij daar toch vragen bij. 

Ondertussen ben ik op de leeftijd dat ik soms denk over mijn nalatenschap (vrij jong, maar stevig geleefd dus denk niet echt oud te worden; natuurlijk met mijn geluk zit ik hier over vijftig jaar nog), en dan wringt het soms dat ik noch mijn broer kinderen hebben. Heb wel twee stiefzoons vorm gegeven tijdens hun cruciale jaren, maar dat blijven toch stiefzoons en na het afspringen van die relaties heb ik er ook nauwelijks contact mee. 
Enfin, het was een zijdelingse gedachte. 

Oprechte vraag aan zij die erin geslaagd zijn te stoppen: 
Wat kwam eerst? Een verlangen om te leven of kwam dit verlangen pas terug nadat je gestopt was? Was de angst om vroegtijdig te sterven een drijfveer of maakte dit niet uit? 

 

1 uur geleden zei Mormel:

Oprechte vraag aan zij die erin geslaagd zijn te stoppen: 
Wat kwam eerst? Een verlangen om te leven of kwam dit verlangen pas terug nadat je gestopt was? Was de angst om vroegtijdig te sterven een drijfveer of maakte dit niet uit? 

 

bij mij komt dit verlangen steeds pas als ik een tijd nuchter ben

de angst om vroegtijdig te sterven houd mij niet tegen om te drinken

ik krijg vroeg of laat altijd een klik nu stop ik en dan kan ik stoppen

Ik denk dat die levenslust altijd nog wel ergens aanwezig is. Maar door de drank soms nauwelijks nog voelbaar. Wellicht was het eerder een walging van het holle, cynische, drankgedreven bestaan die mij aanzette om te stoppen. Pas daarna kreeg de levensdrift weer de kans om zich echt te manifesteren.

Bij mij lag de reden waarom het ineens lukte er echt mee te stoppen in een aantal signalen die erop wezen dat mijn lever onherstelbaar beschadigd zou raken als ik zo door zou gaan. Ik had bij een collega zien gebeuren hoe snel het dan ineens met je afgelopen kan zijn. Toen dat besef eenmaal ingedaald was ging het stoppen verbazend eenvoudig.

Bij mij was het niet de angst om te sterven. Het waren wel angsten die me deden stoppen. 

Bij mij kwam dat verlangen pas best lang na het stoppen.
Ik was door omstandigheden depressief geraakt en merkte pas
na het stoppen hoe de drank mij depressief hield.
Al vrij snel merkte ik praktische voordelen van het stoppen en
daarmee kwam beetje bij beetje mijn levenslust terug.
godzijdank

Met de uitzondering van Bob lees ik dus vooral dat de levenslust terugkeerde eens gestopt. Ik ga dit proberen in mijn hoofd te printen want op dit moment zit ik in een periode waarbij slaap het aangenaamste deel van mijn dag is en ik gewoon hoop niet langer wakker te worden. 
Terwijl ik vorige zomer er wel in geslaagd was om een drietal weken nuchter te blijven en ik aan het einde van die periode weer een beetje levensvreugde kreeg; maar daarna kwam weer het leven en greep ik terug naar alcohol. 

Klopt, alcohol maakt je depressief.

Alcohol is wel een "invulling" van je dag, dus haal je de alcohol eruit dan moet je niet vergeten zelf de dag in te vullen, anders krijg je het gevoel dat er "niks leuks meer gebeurt".

Zo eenvoudig is het, maar het is niet simpel. Sterkte!! 💪🏻💪🏻💪🏻

@bumperjim: dat laatste is het probleem niet, heb genoeg zaken waarmee ik een ganse dat kan vullen. Ik herval gewoon telkens ik mijn huis moet verlaten voor een afspraak, werk of iets dergelijks. Als ik mij gewoon thuis op sluit dan is de eerste dag na een binge wat lastiger (geen ontwenning, maar gewoon het doorbreken van gewoonte) en daarna gaat dat redelijk vlot om niet te drinken tot er weer iets in mijn leven gebeurd waardoor ik tussen mensen moet komen. 
Enfin, ga me nog eens op het dagpact zetten omdat ik, tenzij de notaris belt, deze week geen afspraken heb staan. 

Weet je ook waarom je drank denkt nodig te hebben als je met andere mensen bent?

11 uur geleden zei Mormel:

Met de uitzondering van Bob lees ik dus vooral dat de levenslust terugkeerde eens gestopt. Ik ga dit proberen in mijn hoofd te printen want op dit moment zit ik in een periode waarbij slaap het aangenaamste deel van mijn dag is en ik gewoon hoop niet langer wakker te worden. 
Terwijl ik vorige zomer er wel in geslaagd was om een drietal weken nuchter te blijven en ik aan het einde van die periode weer een beetje levensvreugde kreeg; maar daarna kwam weer het leven en greep ik terug naar alcohol. 

Dat beetje levensvreugde weegt misschien niet op tegen de zwaarte van je klachten?

Bedoel je dat je een periode zonder contact met mensen nodig hebt om te stoppen en dat je daarna dan wel nuchter contact aankunt?  

Het is algemeen aangenomen dat zonder alchohol de slaap beter is. 

@Yana @Etty: dit is waarschijnlijk een ingesleten patroon. Vanaf grofweg mijn vijftiende beginnen drinken voor ik naar school ging, 's middags (eens dit kon) en vervolgens na school omdat ik die stampvolle bussen niet verdroeg. Toen was het vooral om mijn spanning te minderen in sociale situaties, tegenwoordig is het ook omdat mensen mij snel vervelen. Bedoel dit niet slecht, maar smalltalk gaat me slecht af, dus meestal als ik weet dat ik langere tijd (langer dan een kwartier) met mensen moet omgaan, begin ik daarvoor al te drinken. 

Wat is er voor jou erg aan vervelen, zo erg dat je het moet verdoven?  

Ik heb zo ook mijn sociale situaties die van te voren zo ondraaglijk lijken, dat ik het niet aan lijk te kunnen zonder de belofte het te mogen verdoven. Mijn eigen ongemak en sociale onhandigheid niet kunnen verdragen.  Als het me lukt een wat meer nieuwsgierige en onderzoekende houding aan te nemen, dan kan dat wel helpen.  

Ik had eigenlijk niet echt een reden om te beginnen drinken. Mijn eerste drankje werd me door mijn vader aangeboden. Wat later omdat ik dacht dat het zo hoorde. Nog wat later om bij de groep te horen en omdat het me wel beviel. 

4 uur geleden zei Etty:

Wat is er voor jou erg aan vervelen, zo erg dat je het moet verdoven?  

Ik heb zo ook mijn sociale situaties die van te voren zo ondraaglijk lijken, dat ik het niet aan lijk te kunnen zonder de belofte het te mogen verdoven. Mijn eigen ongemak en sociale onhandigheid niet kunnen verdragen.  Als het me lukt een wat meer nieuwsgierige en onderzoekende houding aan te nemen, dan kan dat wel helpen.  

"Niet kunnen verdragen" vind ik nogal sterk. Meestal is het "niet willen verdragen" zonder alcohol en omdat je altijd drinkt raak je ervan overtuigd dat je er niet zonder kan.

Maar ondraaglijk lijden daar reken ik ongemak en onhandigheid niet onder. 

2 uur geleden zei bumperjim:

Maar ondraaglijk lijden daar reken ik ongemak en onhandigheid niet onder. 

Wie wel dan?