Misschien ontbreekt het soms wel in communicatie met mensen, nu zeker nu de wereld die harder is geworden, dat stukje in communicatie wat over voelen en ervaren gaat? En juist zo belangrijk voor me is, om dingen te kunnen begrijpen omdat ik die taal wel versta. 

Rest was even stoom afblazen dus kon wel weer verwijderd worden.

Gewoon even op mijn eigen draadje delen en ventileren. Wel zo veilig, omdat ik nog steeds niet heel goed weet wat en welk bericht ik waar en op welke manier kan plaatsen? Jep! Ik ben nog altijd zoekende en lerende .

Hoewel kerst vieren niet helemaal mijn ding is, althans niet zo zoals ik in mijn omgeving zie, kerstboom optuigen, lekker eten en lief zijn voor iedereen en mega inkopen te doen omdat je bang bent dat je niet genoeg hebt om te delen. Is dit wel een tijd van even stilstaan bij mijn zegeningen, mijn flaters en teleurstellingen en goede voornemens. En vooral even stil te staan bij degene die ik mis terwijl ik ze ook niet altijd bij me had bij de kerstvieringen waar ik wel aan meegedaan heb.

Kerstmis en nieuwjaar betekenen voor mij behalve hele fijne betaalde verlofdagen waarbij iedereen druk is met zichzelf en dus minder beroep op je doen ruimte en ontstressen voor mezelf. En ruimte voor soms een traan en ook een lach. Maar even compleet mezelf te laten gaan, zonder heel erg veel verantwoordelijkheid te hoeven nemen. 

Aangezien mijn moeder tussen kerst en nieuwjaar overleden is, beleef ik kerst en nieuwjaar ook anders. Nou ja ik denk aan haar het hele jaar, ik betrap me er vaak op dat ik elke dag nog wel over haar praat. En ja ik mis haar, maar ben ook vaak blij dat ze mijn moeder is geweest, zo liefdevol heeft los kunnen laten en hoeveel ik eigenlijk van haar geleerd heb. Want anders zou ik na 2020 niet elke dag nog weleens aan haar denken. Dus mijn moeder verloren hebben, tel ik als een gemis maar ook een zegening. 

Verder, zijn mijn zegeningen dat ik contact heb met de natuur, dat ik mijn ogen en oren altijd open heb wat dat betreft. En ja dan is het misschien niet zo leuk om een dode ree in het te bos te ontdekken, maar ik heb dat dier wel echt van dichtbij  kunnen bewonderen en aanraken zelfs. Natuurlijk had ik ze liever levend ontmoet maar dat doe ik ook, alleen vanop een afstandje. Ik fiets elke ochtend en elke avond langs een bos af en als het niet heel druk is op het fietspad, dan staan de reeën gewoon te grazen in de berm en trekken zich niks aan van mij op de fiets. Zolang ik niet stop blijven ze gewoon hun ding doen en kan ik ze vanaf 2 meter afstand gewoon zien. Dat vind ik wonderbaarlijke momenten, helaas wordt dat moment vaak verstoord door een fastbike  of heel hard pratende jongeren. En dan springen ze vlak voor mijn fiets het bos weer in. En buiten mijn ergernis dan wat betreft mijn medemensen, denk ik ook vaak tjeetje wat missen jullie veel van deze mooie natuur omdat jullie zo gehaast zijn of gewoon er niet bij stilstaan dat ze er nog zijn. Heel veel mensen gaan namelijk naast hun werk op zoek naar dieren in de natuur. Terwijl het je gewoon op een dienblad wordt aangediend. Ik ben blij dat ik dat nog wel kan zien. Zo heb ik een mega roofvogel zien landen op het fietspad, volgens mij is het fietspad 2 meter breed, en die vleugels bedekte het hele fietspad tijdens zijn landing. Dus in mijn beleving was dat geen buizerd. Ik ben nog zoekende wat het wel was. Maar gewoon leuk om dat gezien te mogen hebben, en omdat ik stopte om een foto te maken weer opvloog en dus een mysterie voor me blijft. 

Dat zijn allemaal zegeningen, en niet te vergeten, die mega tamme zwerfkat van mij, katten kiezen je uit wordt altijd gezegd, nou met deze is dat zeker het geval. Laat zichzelf binnen en buiten, ik tref hem overal aan en dat vind ik dan een beetje minder want dan volgt hij mij en heeft geen oog meer voor het verkeer. Het is ego strelend maar bezorgd me soms ook wel stress. 

Wat minder was afgelopen jaar, is dat ik vakmensen inhuurde die geen vakmensen waren. Nou vooral dat ik zakelijke taal moest gaan gebruiken om toch voor elkaar te krijgen dat het goed kwam en het me niet teveel geld zou kosten. Nou ja ik ben gewoon dat ik altijd teveel betaal voor iets wat tegenvalt, vond ik die zakelijke taal moeten gebruiken veel erger dan te moeten betalen voor iets waar ik ontevreden over ben. Immers dat was doorsnee voor mij en je Brabantse directe mond moeten houden en dat vertalen in een taal waar ik niks bij voel was totaal niet mijn ding. En ja het is opgelost maar er zijn wederom dingen mis, en ik heb zo geen zin meer om er iets van te zeggen. Dat ik het maar laat gaan en het plaats bij mijn algemene ervaring, ontevreden zijn over iets wat je koopt.

Het voordeel is, dat ik er weer veel van geleerd heb, en nu mijn gaskachel en gasfornuis zelf van binnen en van buiten ken. Dus het voor mij minder zorgen geeft om het zelf maar weer op te lossen in plaats van opnieuw amok te maken en mensen weer te moeten laten komen. 

Dat ik er bijna depressief van werd, omdat ik mijn ware emotie namelijk felheid, frustratie en boosheid niet mocht uiten nergens. Ga ik mijn vinger daar niet meer aan branden. Wat ik ervan geleerd heb, is dat ik eng gevonden wordt omdat ik heel sterk voor mezelf opkom als ik mezelf echt even laat gaan, en dan keihard afgewezen wordt. En dan zo wanhopig wordt dat ik mezelf dan weer ga beschadigen omdat ik die energie toch ergens in kwijt moet. Dat ga ik anders doen, maar ik weet nog niet zo goed hoe? 

Als ik het gevoel heb dat ik in een hoekje gezet wordt ben ik gewoon verbaal heel defensief. En zeg soms dingen die ik niet meen maar er wel even uit moet. Maar blijkbaar mag ik op zo een punt al die woorden niet zeggen om mezelf te ontladen. Dus ik dacht, ik ga karate lessen volgen. Gewoon omdat het een verdedigingssport is en waarbij je je rust moet bewaren. Ik verwacht dan ook niet, dat ik meteen schoppen uit moet delen, maar eerder balans oefeningen krijg en oefeningen krijg om mijn rust te kunnen bewaren. Maar het advies is om dat niet te gaan doen omdat ik nog herstellende ben van een handbreuk. Dus voorlopig vier ik me bot op boomstronken en die liggen hier dus dat is ook weer een zegen. 

5 jaar geleden alweer, vroeg ik mijn moeder om mijn rookverslaving mee te nemen, ze zei toen al, je denkt dat ik heel veel kan hè? Ja, ik dacht dat. Mijn moeder was immers een witte heks. Dat heeft ze me niet beloofd, maar ze heeft me wel beloofd om een blauwe vlinder te sturen als er leven na de dood nog bestond. En daar heb ik jaren op gewacht, er staat hier een beeld van een blauwe vlinder die ik dagelijks passeer en ook mijn moeder herdenk met haar verjaardag. Omdat ik denk dat ze dat zei omdat we deze altijd passeerde als ik haar mee naar mijn huis nam. Tsja ik weet niet, na haar overleiden ben ik doodgegooid met blauwe nepvlinders door iedereen. Maar ik dacht altijd dat ze me een echte en levende zou sturen. En daar wachtte ik dus ook op. Met die Blauwe vlinders die iedereen mij stuurde kreeg ik een gevoel van dat ze inbreuk maakte op de afspraak tussen mijn moeder en mij. Wat ik nu weet, is dat mijn moeder tegen heel veel mensen heeft gezegd, stuur mijn dochter blauwe vlinders, dan kan ze met alles beter omgaan.

Dat was denk ik een onderschatting van haar, ik mis haar wel maar ben er niet aan onderdoor gegaan. En die nep blauwe vlinders kwamen me uiteindelijk de keel uit. En toen afgelopen lente toen ik met mijn gebroken handje zat, zag ik ineens een boomblauwtje. En ik verwachtte er heel veel van, dat ik weer van ons mam zou horen en horen hoe het in het hiernamaals gaat? Maar behalve dat ik zoiets had, hoi mama! En mijn hart een huppelsprongetje maakte, kwam er verder niks. Dus ik twijfel weer aan reïncarnatie en tegelijkertijd wil ik ook geloven dat mijn moeder klaar was met reïncarneren en ik wil dat zelf niet meer. Geen idee of ik daarin een keuze heb? Maar voor zover, beschouw ik dit leven als mijn laatste leven dus hier mag ik voetafdrukken achter laten. En dat kan ik alleen als ik mezelf blijf. 

Ik praat nog wel met mijn dierbare overleden mensen, maar blijft  eenrichtingsverkeer, ben wel blij dat mijn brein hun stemmen nog herinnerd. 

Verder baal ik er even van, dat ik vriendschappen verloren ben, maar eigenlijk als ik ze nog eens zie vraag ik me altijd af waarom ik ze ooit leuk heb gevonden? Dus best dubbel altijd. 

Ik hecht me gewoon graag aan mensen, voor zover ik kan en wil. Maar dan dat gedicht van dat je op een trein zit en mensen uitstappen en nieuwe mensen weer instappen, maakt het me makkelijker.

En nu ben ik er weer weg van! 

Hoi Flavieke, spijtig van het overlijden van je kat, deze heeft wel een mooie leeftijd mogen bereiken denk ik dan. Maar doet niks af aan dat je je oogappel mist. Fijn dus dat je nog een kat hebt. Ik hoop dan ook dat deze kat zich nu nog kenbaarder kan maken aan je?

Tsja ik weet niet zo, of ik dit mag zeggen? Ik ben nu eenmaal gezegend met boelveel katten waar ik personeel van mag zijn. Wat me wel opviel is als er dan een oogappel het pand verlaat ondanks je gemis en je verdriet, de overige katten ook hun kans pakken om zichzelf werkelijk te laten zien. En beleef je ook weer mooie en bijzondere mee dan. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat je eigenlijk het beste eraan doet om personeel te willen zijn van 1 of 2 katten van oorsprong zijn ze namelijk geen groepsdieren, ze dulden elkaar vaak omwille van jou. Maar dat vind ik lastig dus, om het binnen de perken te houden, voor mij kan er altijd wel een voerbakje bij dat gevuld mag worden want aan de straat laten staan is mijn ding niet zo. Maar daardoor beland je ineens weer na 4 katten die goed op elkaar ingespeeld zijn toch stiekem weer op de 5 en de 6de kat, en mijn aanloop zwerfkat. Dus 7de want ik heb hem laten castreren en chippen dus op papier ben ik een aanspreekpunt voor hem.

Ik ben anders met bedelaars, bijvoorbeeld, ik vind het heel leuk om ze uit te nodigen in een koffietentje en een broodje voor hen te betalen en hun verhaal te horen. Maar ik ben er niet van om gewoon gevoelloos muntjes te geven. Met dieren heb ik daar totaal geen problemen mee maar mijn medemensen dus wel. Wel jammer dat de dierenartskosten de pan uit aan het stijgen zijn, dus ook een dier gewoon willen helpen een fortuin kost. Niet dat ik het daardoor laat, maar is dan wel heel erg jammer dat ik zoveel geld heb uitgegeven aan al die mooie zieltjes, en ik mijn eigen kat mijn oogappel dan niet kan helpen. Ik wil hiermee alleen maar zeggen, geniet van je overgebleven kat, en ontdek de mooie kanten van deze. Verzuip niet in het gemis aan je oogappel, maar stel je open.

Is dat een tip voor mij? Of voor een ander? 

Verder wil ik even delen, dat ik ergens heel erg blij ben dat mijn broer en schoonzus nu dezelfde ervaring delen met de notarisklerk als ik. Dat geeft me toch wel wat meer vertrouwen in dat ik wantrouwen mag voelen. Die ooit eens borderline diagnose die ik ooit gehad heb, en serieus genomen heb staat me dan wel in de weg. Omdat alles wat ik dan denk en voel onder een groot vizier wordt gelegd. Maar ik mag dus wantrouwen voelen, nu mijn broer en mijn schoonzus dat doen, maar waarom zou ik zoveel waarde mogen ontlenen om vertrouwen te krijgen in mijn gevoel? 

Ben ik niet zelf degene die daar invloed over mag hebben? 

Ik denk dat ik `m effe niet kan volgen hahahaha!  Wellicht omdat ik AAen lezen interpreteer als advies om naar de AA te gaan, immers ik zit hier op een alchoholdebaasforum, dus niet gek dat ik het zo lees denk ik dan. Maar verlies van je geliefde huisdier aangrijpen om dan iemand te adviseren om naar de AA te gaan snap ik effe niet? Lees en interpreteer ik het nu zo verkeerd of is dit weer een totaal nieuwe inslag om iemand te ondersteunen? Enfin ik sta er open voor om er meer over te horen. 

6 uur geleden zei flavieke:

mijne jongste kater louke heeft 4 jaar op straat gezwerfd

ik heb hem in huis genomen 

hij heeft fib en gedragsproblemen

hij is niet zo aanhankelijk als mijn oudste katertje en ik probeer dat te aanvaarden

ik probeer hem ook te nemen zoals hij is

als ik hem wil strelen wordt hij kwaad als hij afkomt om te stelen dan laat hij alles toe

en als ik in de zetel zit komt hij altijd bij mij liggen 

hij wordt ook ni graag opgepakt

maar ik ben zo blij dat hij er is nu warreboeleke overleden is

Dit kan ik dan wel weer volgen, leuke naam trouwens, Warreboeleke, doet me dan denken aan een langharige onhandige kat maar ben benieuwd hoe deze zo aan die naam gekomen is, want kan zomaar heel anders zijn.

En wat je over Louke deelt, smelt mijn hart dan weer van, ondanks alle vooroordelen over fib en gedragsproblemen heb je hem toch in huis gehaald. 

En heel eerlijk gezegd, vind ik de katten met een handleiding nog wel de leukste katten die er zijn omdat je dan zelf ook aan het werk gezet wordt. Qua inleven, aanpassen, zelf inzichten en letterlijk overleven en heel proberen te blijven.

Want hoe vaak is het me niet overkomen, dat ik op een onbewaakt moment toch stiekem de kat ging knuffelen of optillen die dat pertinent niet wil. Tsja dan corrigeerde deze mij weer hardhandig en mocht ik op de blaren zitten. De meest waardevolle maar ook pijnlijkste momentjes soms. Vast herkenbaar.

Verder ben ik een beetje van slag, maar wel van een leuke verrassing, ik dacht kerstavond in mijn uppie te vieren met mijn ditjes en datjes en ritueeltjes. Maar een vriend komt vanavond kaasfonduen en die heeft ook alles ervoor geregeld. 

Dus ik hoef alleen maar mijn keuken vrij te geven en een tafel te dekken en verder wordt alles voor mij geregeld. Heel erg leuk! En lekker ook! En zo lekker onverwachts wat ik ook altijd zeer kan waarderen. Alleen nu even mijn modus van klussen aan de kant zetten is effe wennen. En de controle loslaten en alles gewoon te mogen ontvangen eerlijk gezegd ook. Maar nog steeds kei leuk!

Fijne kerstavond iedereen!  

Kattendingen, dus scroll maar lekker voorbij als je niks met katten hebt. Joepie de poepie! Zo leuk en tevens zo moeilijk om jezelf te bedwingen. Mijn kat Benjamin, oorspronkelijk Shy genoemd om dat hij zijn naam daar eer aan doet. Kwam weer eens knuffels halen, die kat heb ik als kitten ooit gevangen gehad dus met optillen of gepakt worden heeft hij slechte ervaringen. Maar met 1 hand mag je hem overal aanraken en geniet hij zo ontzettend, dat het soms best moeilijk is om de impuls te onderdrukken om die kat niet in je armen te sluiten. Maar nee, met de eenhandige weg mag ik teken weghalen, vachtverzorging doen en lichamelijk onderzoek doen en dan ligt hij er zo lekker bij te kronkelen dat het soms echt heel moeilijk is om mezelf te bedwingen om hem niet met beide handen aan te raken. Maar ja dat is onze stille afspraak en zolang hij geen breuken heeft of ziek lijkt, hoef ik dat ook niet te doen. Maar zulke momentjes dat een kat over zijn eigen angsten heen durft te gaan vind ik wel bijzonder. En dan maakt mijn hart wel een huppelsprongetje. 

Ja, ik bedoel, Benjamin Shy komt ook van de vele katten die ik als kattenvanger ving, en omdat Benjamin de hele dag bleef miauwen toen hij gevangen was, en op 6 weken geschat werd, dachten we eigenlijk allemaal die zwerfkat heeft potentie om tam te worden. Dus daarom heb ik hem in huis genomen. Waar ik het zelf in de zwerfkatten business nogal moeite mee heb, dat je onvolgroeide dieren onder narcose brengt, ze neutraliseert en  na 1 of 2 dagen weer loslaat in de natuur. Ik heb daar gewoon dubbele gevoelens over.

Maar Benjamin Shy zou binnen een bepaalde tijd gereed moeten zijn om tam te zijn en ter adoptie gesteld te kunnen worden, maar zo bleek het niet. Dus uiteindelijk heb ik hem maar zelf geadopteerd, omdat het me niet handig leek, om die kat na 4 maanden resocialisatie nog op straat te dumpen.  

Gelukkig had ik recht van spreken, omdat ik via een andere firma, een halfwas kitten opgevangen heb, dat al een half jaar op straat leefde, volgens de normen dan kansloos nog om tam te maken. Eigenlijk nam ik haar in huis om aan te sterken, omdat de dierenarts zei, dat ze ondergewicht had en nog langer moest revalideren dan de 1 of 2 dagen die er normaal voor staan wat zwerfkatten betreft.

Dus ik heb dat gedaan. En wat ik zelf niet verwacht had en me faam gegeven heeft in het socialiseren van verwilderde kittens en de hele zwerfkatten gemeenschap. Dat ik tegen alle cijfers en prognoses in een kitten tam heb weten te maken na een half jaar al gezworven te hebben op straat. Cijfermatig was dat niet mogelijk. Maar die kat heeft mij de kans geboden om het kenbaar te mogen maken. En nee, Enzy was wederom geen plaatsbare kat, want is alleen heel sociaal met mij en mijn knuffeldier. Als er mensen kwamen om haar te adopteren, was ze nergens te vinden. Dus uiteindelijk heb ik haar zelf maar geadopteerd, want enthousiaste mensen elke keer te moeten verkopen dat ze de kat niet te zien krijgen, vond ik ook sneu.

En zo is Enzy nu nog steeds, ze verstopt zich als ik mensen over de vloer krijg, ze blijft mijn onzichtbare kat, die ook verzorgd mag worden als ik van huis ga en de verzorging van de katten aan een ander overlaat. En dan een hele leuke sneak preview, vind ik gewoon grappig aan haar. Als ik bijvoorbeeld een logé heb, dan komt ze wel vaak vanuit haar schuilplek even spieken of die vreemde vogel al gaat vliegen? En dat vind ik zo grappig! Ik zie haar dan wel, maar de ander nog steeds niet en ze zit die mensen dan echt weg te kijken. Vooral heel grappig, dat ik en die kat het wel zien en de rest niet. En dat vind ik een leuk geheimpje tussen mijn kat en mij.

Wat ik minder aan Enzy vind, is dat ze bij elk conflict, niet haar nagels of tanden laat zien, maar de kracht van anaalklieren gebruikt om haar ongenoegen te tonen. Haar bijnaam is dan ook Bloempje van Bambi omdat ik ook niet echt heel boos op haar kan worden als dat gebeurd.

Gezond voor mij dat ik geen kattenvanger meer ben, ik mis het wel. Gewoon dat elke dag anders was, en dat je met mensen te maken had en dieren. Het leukste vond ik wel, dat ik katten wegving die nooit meer terug mochten komen en waarbij de mensen na een paar dagen toch vroegen of de kat weer terug kon komen. Mensen die ik heb kunnen overtuigen van mijn werk, en oorspronkelijk kattenhater waren maar ook voederplekken gingen maken. Het was soms heel lelijk en heel naar, maar vooral dat vond ik zo leuk aan het kattenvangen. Met mensen omgaan en met dieren. En juist de haat eruit halen en begrip krijgen voor beide kanten.

Door mijn actie van deze morgen is het wel gedaan met het klussen voor vandaag. Afplakken gaat met mijn bibberende handen niet zoals ik graag zou zien dus morgen op de sterfdag van mijn moeder (dan is ze weer 5 jaar geleden mooi gestorven ) maar afmaken. Ik mis haar en kan dat nu onderhand ook eerlijk zeggen, daarvoor had ik met een heleboel rekening te houden en moest sterk blijven. En omdat ik nu even niks anders te doen heb, dan daaraan te denken en volgens mij wel in mijn ziel gegrift zit. Dat laatste bijzondere moment van mijn moeder en mij tijdens haar laatste momenten. Spud ik was me mijn haren extra zodat jullie er niet zoveel werk aan hebben. En toen de ambulanciers kwamen om een infuus aan te leggen, Spud kan je die jongens niet nog een koekje geven ofzo? En tussen ons allen de opmerking kwam, ja mam er liggen nog mercieke maar lijkt me niet heel erg passend in deze situatie.  Toen wist ik dat niet, maar heb het later gehoord, dat die ambulance medewerkers inderdaad het maar een rare situatie vonden. Ze maakte voor de eerste keer in hun leven mee, dat iemand vrolijk en aanspreekbaar was die dood zou gaan.

Gelukkig zat dat mijn moeders wens niet in de weg, maar als nabestaande is dat leuk om achteraf terug te horen. Morgen gebeurt dat verhaal, en mag ik haar leren vouwen in haar lijkwade. Ook weer vrolijk en met humor, tja uitvaartbedrijven willen gewoon zelf de regie nemen en niet aan jou laten. Maar met een partij lieve mensen heb ik dat wel weten te doen. En ja, met heel veel lachen, we hebben haar zo vaak weer opnieuw op die dunne lijkwade moeten tillen dat ze voor mij een soort van loempia werd, witte wade en moeten vouwen. Wel heel leuk! Als de uitvaart instantie haar nog had willen controleren  dan hadden ze zich geprikt aan al die mooi gekleurde stopnaaldjes die we erin gestoken hebben. En ja de uitvaart instantie melden dat ze klaar was om vervoerd te worden naar het crematorium. Dat vond ik in mijn A tot Z haar opvolgen nog wel het moeilijkst moment, dan rijdt je je me moeder als een soort taartje in dit geval een loempia in een koude cel. En vooral dat je daar nog meer bevroren lichamen ziet liggen vond ik wel lastig. Ik had gewoon een beetje verwacht dat overleden mensen ook soort van privacy mochten hebben. In een laadje gaan en er weer uitkomen als de uitvaart er is. 

Toch bleef ik dat gevoel wel houden, dus voor de uitvaart begon en we alles aan het opstellen en ik mijn moeder weer aangereden kreeg, bevroor ik bijna toen ik haar aanraakte. Ze was gewoon kei diep ingevroren, en toen had ik pas door dat ze dood was. Maar dat voelt zo niet doorsnee omdat je nog een hele uitvaart moet uitzitten en haar de oven brengt. Ik heb het gedaan, maar zo kei hard bevroren en dat ik niet mocht zien hoe ze verbrand werd, is gewoon jammer. Ik heb mijn moeder wel opgevolgd en daar ben ik tevreden mee. Maar de laatste keer haar aanraken en een ijsblok voelen en je moeder niet voelen dan vind ik nog lastig.

Ik zie alle lieve mensen nog een laatste groet brengen aan het bevroren lichaam van mijn moeder. 

Op de Bolero van Ravel  

Plafond gedaan, witte van zaken die oorspronkelijk nooit helemaal wit geweest zijn is niet mijn ding als een mens van kleur. Elke oneffenheid zie je, vind mijn perfectionistisch mensje ook onbevredigend. Was wel fijn om gisteren de sterfdag van mijn moeder van me afgeschreven te kunnen hebben, daardoor verliep vandaag heel soepel.

Tsja, ik weet niet, even het echt doorleeft te kunnen hebben, had ik vandaag echt zoiets van tjeetje wat ging alles snel en makkelijk qua tijd. Maar dat kwam waarschijnlijk ook omdat ik zelf ook bezig was met klussen. Nu ja van floep en toen was ze was ze weg, was het vandaag ook floep en toen was het zo en zo. Het voelde wel fijn en had ook even het gevoel dat mijn moeder weer even in de buurt was. En ja mijn dag duurde net zolang als de dag dat ik met haar bezig was. Maar na het schilderen en schoonmaken, kon ik echt gaan zitten en hoefde ik niks meer te regelen. Terwijl dat met mijn moeder wel anders was, haar geliefde kat begraven, rouwkaarten in orde brengen, adressenlijst in orde brengen omdat openoffice niet correspondeert met windows. Helemaal niks meer nu ik klaar was. Heerlijk!

Ga ik mijn moeder nog missen? Ja natuurlijk! Maar vandaag was mooi en heb ervan genoten. En niemand die het me heeft af kunnen pakken. Dus nu past het, omdat het niet alleen voor mijn moeder is maar ook voor mij. 

Nog steeds de kamelen die ik in de Sahara zie lopen, maar nu ook in mijn huiskamer en ik loop er lekker achteraan want ik hoef niks meer dan behalve straks te gaan slapen. En bij mijn moeder zie ik niet meer dat al die mensen haar een laatste groet komen brengen. Eerder mezelf bezig zie met haar overleden lichaam en uiteindelijk in de rouwwagen schuiven en in het crematorium binnenrijden. Alle stappen die gemaakt zijn om waardig afscheid te nemen en mijn eigenheid te behouden. 

En zie ik haar nu tevreden zitten op een wolk in het hiernamaals vlak voor de maan, trots op haar dochter te zitten wezen. Dat ze niet omgevallen is en haar best mag missen, maar nog genoeg haar kan herinneren dat ze het gevoel heeft dat haar moeder altijd bij haar is, in haar hart en ziel, dus is haar moedertaak over en goed afgerond. En ja zo voelt het ook voor mij. Ik ga alleen wel alles wat mooi was aan haar opvoeding meenemen in mijn leven. 

Sorry, maar ik kon de versie die jij postte niet uithoren.
 

Edit: en een geluk dat mensen sterven. 

Thanks @Mormeldeze is veel beter! Dus geen sorry nodig. En eerlijk gezegd, heb ik dit weer met ongeduld zitten te luisteren omdat ik van jou kant ergens een soort van metal sessie tussendoor had verwacht.  Fijne jaarwisseling! 

En nu nog even een leuk dieren verhaaltje, omdat ik het zo leuk en bijzonder vind en omdat ik het ook graag zou willen meemaken maar nu niet kan met mijn boelveel katten.

Een vriend van mij, die ook in het bos woont en afgelopen jaar zijn kat verloren heeft, heeft een band op kunnen bouwen met een roodborstje. Die heeft ie eerst gelokt met meelwormen en nu als hij thuiskomt dan hoeft hij maar te fluiten en dan komt dat roodborstje bij hem binnen vliegen. Zo ontzettend leuk om te zien! 

En nu hij de olijfbomen binnen gezet heeft en andere boompjes die niet tegen vorst kunnen, gaat dat roodborstje daarin zitten. Hij is altijd druk met andere mensen helpen dus veel van huis, dus hij moet altijd wel opletten dat dat roodborstje wel weer mee naar buiten gaat als hij weer een paar dagen van huis is.

Maar die band tussen hem en dat vogeltje is zo leuk om te zien. Daar kan ik dan weer plaatsvervangend heel erg van genieten. Hij is wel bang dat het vogeltje eens gegrepen wordt door de roofvogels of weer vertrekt als de winter voorbij is. Want je hebt roodborstjes die er in de zomer zijn en roodborstjes die hier de winter doorbrengen. Het is dan altijd leuk zo zegt hij, om deze nu al 2 jaar op een rij steeds weer terug te zien. Dus daarom heb ik altijd meelwormen in huis.

Leuk toch?

7 minuten geleden zei Spud:

Thanks @Mormeldeze is veel beter! Dus geen sorry nodig. En eerlijk gezegd, heb ik dit weer met ongeduld zitten te luisteren omdat ik van jou kant ergens een soort van metal sessie tussendoor had verwacht.  Fijne jaarwisseling! 

Mijn muzieksmaak is heel breed. Opgegroeid met Jackson, Cohen, Lou Reed, Pink Floyd en een heleboel klassieke muziek, daarna kwam house, techno, hardcore, vervolgens metal en hardrock,... ik vind het moeilijk om mensen te begrijpen die vasthouden aan 1 muzieksmaak. 
Ik wens jou ook het allerbeste voor dit nieuwe jaar. 

Je had ondertussen een bericht geplaatst.
Roodborstjes zijn fantastisch en eens ze een locatie hebben gevonden waar ze genoeg eten kunnen vinden, blijven ze daar meestal. Ik heb een zeer diervriendelijke tuin en krijg al jaren bezoek van een roodborstje en dit diertje komt wel erg dichtbij zitten als ik buiten op mijn terras ben. Een aantal jaren geleden hebben we onze voortuin aangelegd met een haag, struiken, vaste planten en twee bomen, en nu alles eigenlijk deftig aan het groeien is zie ik ook meer vogels in de voortuin zoekend naar beestjes etc. Ik hou van dieren en probeer er alles aan te doen om mijn woning en terrein zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor hen. 

@Mormel, ja de mijne is ook breed, maar soms heb ik wel imput nodig van de echte muziekkenners zeg maar. Anders val ik nogal in herhaling.

Dus mijn vraag aan jou, de afgelopen 3 jaar draai ik zo rond 12 uur als ik het haal, happy newyear van Abba, heb jij daar een leuk ander alternatief voor? Want begint ook wel weer nogal afgezaagd te worden voor mij.

25 minuten geleden zei Spud:

@Mormel, ja de mijne is ook breed, maar soms heb ik wel imput nodig van de echte muziekkenners zeg maar. Anders val ik nogal in herhaling.

Dus mijn vraag aan jou, de afgelopen 3 jaar draai ik zo rond 12 uur als ik het haal, happy newyear van Abba, heb jij daar een leuk ander alternatief voor? Want begint ook wel weer nogal afgezaagd te worden voor mij.

Lap dit vind ik een moeilijke omdat ik je muzieksmaak niet ken. 
Misschien deze: 

Mooi nummer! Staat wel echt voor mijn gemis aan ons mam en mijn gemis.

Maar voor 12 uur zou ik graag een rock nummer horen of metal rock, wat ook bij de knallen van nieuwjaar past. En ik houd vrijwel van alle muziek, dus daar kan je vrij weinig mis mee doen.

Veel beter kon ik niet vinden. 

Tot later Mormel, want dat verwacht ik. En hoe in de put je nu ook kan zitten, kijk naar de dieren op je pad, zonde om dat los te moeten laten om gewoon een stom mensen dingetje? En nu ga ik voor mezelf zorgen en iemand willen redden loslaten, aangezien bij mij juist het beste werkt om compleet losgelaten te worden en te verzuipen in mijn dip. Dat geneest me en ik hoop dat dat voor jou ook zo werkt.

Heb ik veel aan gehad. 

Je maakt het mij moeilijk Spud. Ik ken eigenlijk geen enkel lied dat het nieuwe jaar viert. Hopelijk zijn er anderen die je een betere tip geven.