Lieve Reacher, ik vind het verschrikkelijk dat je dit hebt moeten meemaken. 
 

Waarom ik in therapie ga. De laatste tijd voel ik mijn angst dat de personen in mijn leven gaan verdwijnen. Die angst was er altijd al, maar ik voelde het niet.

Voorheen als iemand plots uit mijn leven verdween, dan was dat zo. Soms een vlaag van verdriet maar dan vooral op zoek naar afleiding en verder.  Ik ben ook niet iemand om voor te blijven. Geen drama, maar een constatering. 

De angst is vergelijkbaar met anticiperende rouw. Zoals wanneer je weet dat iemand waarvan je houdt gaat sterven en je zit in dat proces. Alleen is er niemand stervende. 

Maar er zit dus door die angst een gat in mij dat steeds groter word en dat alleen door mij zelf gevuld kan worden.

Mensen die wel dichtbij kunnen en mogen komen, die kunnen, als ik niet ingrijp, te maken krijgen met dat zwarte gat in mij. Erdoor geraakt worden. Terwijl ik zo gelukkig van hun nabijheid word.

Dus ook om het zwarte gat in check te houden, wil ik leren omgaan met de angst en het verdriet van een jeugd die al ver achter me ligt. 

❤️

Bouw maar een mooi en stevig frame om het gat heen. KMW.

❤️

Je bent zeker wel iemand om voor te blijven, maar soms moeten mensen ondanks dat toch gaan. En als die persoon dan gaat, dan houd je wat je had samen. Een bak herinneringen waar je doorheen kunt rommelen als het minder pijn doet, die blijft.
Een heel slim iemand zei tegen me verdriet is door het houden van. Dus de vraag is dan of de liefde het eventuele verdriet waard is. 
En verder, tja.
💜

Reachertje 😘

Wat een mooie wijze woorden lees ik hier weer in de reacties.
Als wat je liefhebt verdwijnt... dat doet verdriet, vaak veel verdriet, een gat... 
'.. ik ben ook niet iemand om voor te blijven....'  Jij bent zéker wel iemand om voor te blijven, zeker weten Reacher
Leren van jezelf te houden... 💚