Ik heb weer een rare week achter de rug, wat zich uit in cijfers, namelijk mijn gewicht. Vorige week vrijdag ging het emotioneel weer helemaal fout voor mij. Wat zich s' avonds uitte in een mail te sturen naar mijn psychiater die ik beter niet gestuurd had. Zaterdag daarop wilde ik met niemand praten, zondag met mijn verpleegster van mijn laatste opname gaan praten. Ik kon haar er niet van overtuigen dat voor mij mijn depressie veel belangrijker was als die dagelijkse controles na mijn laatste opname. Dan woensdag daarop niet naar mijn afspraak met mijn psychiater gegaan, ik schaamte mij ook wat over mijn mail. 

Eind van deze maand gaat mijn eerste persoonlijk gesprek met een psychologe van het Cgg doorgaan, rond mijn verlatingsangst waar ik veel van verwacht. 

Ik schreef in het verleden misschien ook wel dat geen enkele opname mij geholpen heeft, maar dit klopt natuurlijk niet. Want alchohol was tijdelijk buiten mijn bereik. 

Hoop dat het snel terug beter met je gaat. Is er een reden waarom je niet meer op het dagpact verschijnt?

Dank U wel @Mormel . Ik voel mij hier niet zo begrepen, dat heb ik wel met meerdere mensen en zal vooral aan mezelf liggen. Ik voelde me in ieder geval niet geholpen. 

Ik had gisteren ook een uitgebreid gesprek met een verantwoordelijke van Hestia, die verantwoordelijk is voor hun huizen en de begeleiding. Daar gaf ik ook aan dat ik het moeilijk heb met het niet nakomen van beloftes en vooral dat ik het moeilijk heb als een gesprek niet doorgaat om welke reden dan ook. 

Ik weet niet hoe het bij jou werkt, maar bij mij zorgt mijn autisme ervoor dat als ik ergens een afspraak heb eigenlijk heel die dag in functie van die afspraak komt te staan (ineens de reden waarom ik telkens zo vroeg als mogelijk afspraken maak), en als deze dan niet doorgaat is het frustrerend maar omdat het zo vroeg op de dag is heb ik dan toch niet de ganse dag verloren.

Dat niet nakomen van beloftes, mensen die te laat of net te vroeg komen, personen die liegen... allemaal zaken waar ik het moeilijk mee heb, maar ik besef ook dat dit te wijten is aan mijn rigide manier van denken door mijn autisme. 

Soms heb ik de indruk dat jij niet volledig beseft in welke mate ASS invloed heeft op je denken en dat je eerste reactie is dat mensen kwaadwillig zijn wanneer iets niet verloopt zoals jij in gedachte had. Ik hoop heel erg dat je nieuwe psychologe je meer inzicht kan geven in je eigen denkprocessen en manieren kan aanreiken om deze beter te hanteren. 

Fijn dat jij het zo kunt beschrijven @Mormel, dat zal minder
negatief/bedreigend(?) overkomen dan wanneer een niet Ass-persoon schrijft.
Want ASS is gewoon niet te begrijpen als je er zelf niet mee behept bent.
Dat merk ik elke keer weer ook met zoon. Beiden doen we zo ons best, maar elke keer weer stuiten we op onbegrip. Terwijl we beiden begrip nodig hebben. Accepteren en verduren is een lastig maar noodzakelijk proces hierin. Het doet pijn om dan de eenzaamheid en depressies bij hem te zien. En dat is hier soms net zo @renaldo61.

@lady jane: ik denk dat het voor iemand zonder ASS enorm moeilijk is om dit echt te begrijpen. Wat ik enorm van @renaldo61 bij mezelf herken is commentaar of reacties persoonlijk opnemen, dat is ook bij mij de eerste reactie maar ondertussen ben ik me er wel van bewust dat die personen het meestal niet persoonlijk bedoelen en kan ik dit beter kaderen. Dat laatste vraag alleen telkens energie en is een van de redenen dat ik sociaal contact op een laag pitje hou. 

@lady jane @Mormel En anderen die er mogelijk wat aan hebben. In hoeverre ASS bij mij invloed heeft weet ik niet. Vandaag ben ik al wel eventjes naar het OC geweest wat ik gewoonlijk iedere zaterdag doe. Maar omdat dit nu in het weekend ook opengehouden wordt door iemand van Hestia, vermeed ik het verleden zaterdag. Ik heb ook nog enkele afspraken met iemand van Het Raster die aan autismebegeleiding doen. Ik kreeg de diagnose pas tijdens mijn opname van 21 /22 en de begeleiding van Het Raster is pas enkele maanden geleden opgestart. 

Wat denk ik mij beloofd is van het Cgg, is werken via persoonlijke gesprekken aan mijn verlatingsangst, wat volgens mij mijn grootste probleem is. Die gesprekken starten op 24/8. 

Ik had gisteren ook aan de verantwoordelijke van Hestia aangegeven dat naar mijn gevoel de persoonlijke wekelijkse gesprekken met mijn begeleidster te weinig is. Ik denk dat die echt inspanningen doet en me dikwijls zeer goed begrijpt. Maar toch heb ik het gevoel dat ik dat wat extra's mis wat ik met mijn vorige begeleidster wel had.  

Met de psychiater en mijn laatste verpleegster van mijn laatste opname heb ik momenteel iets van ze zullen nooit een poging doen om mij te willen begrijpen. En toch vind ik het noodzakelijk om op de een of andere manier die band weer te herstellen. 

Sinds 2004 toen ik besefte dat ik een probleem had dat ik niet alleen kon oplossen en een oplossing voor zocht heb ik al veel dingen gedaan die ik nooit dacht te doen. Zoals een psychologe opzoeken was daarvoor voor mij absoluut ondenkbaar. Ook is toen zeker mijn dagelijks 's avonds alchohol drinken begonnen. 

Ik ga er nog aan toevoegen, een dagbesteding hielp me vroeger ook. Helaas niet voldoende.