Dat is zeker spijtig @Mormel.

Maakt het je ook angstig? Dat je nooit langere periodes hebt dat je je stabiel voelt? Als ik me beter voel vrees ik toch altijd weer dat het niet blijft, hoe hard ik ook mijn best doe om dat níet te doen.

Ik denk niet dat angstig bij mij het juiste woord is, er is meer berusting en een soort van ongeloof dat het ooit echt anders wordt. Dat spreek ik ook uit bij mijn psycholoog en psychiater, dat ik hun wel bezoek en probeer om hun advies te volgen maar dat ik eigenlijk nog maar weinig hoop heb. 
Voor mij is het nu al ruim dertig jaar dat ik mentaal zo in de knoop zit dus dan wordt het moeilijk om nog voor te stellen dat het ook anders kan. Langs de andere kant ben ik wel al heel tevreden dat ik dankzij de medicatie gespaard wordt van maandenlange periodes van duisternis. 

Ik hoop dat jij in de toekomst ook een goede manier vind om er mee om te gaan, of een behandeling die echt aanslaat. 

@lady jane

Ik ben in mei geslaagd voor mijn herauditie, godzijdank. Vanwege mijn door niemand (door mijzelf ook niet) begrepen gruwelijke angst voor dit gebeuren hebben ze het voor mij aangepast. Want ja, zingen moet je! Ook al weten ze dat je het kunt, je moet het bewijzen. 
Ik wist dat ik een paar demonen achter mij zou kunnen laten als ik er doorheen kwam. En dat is gelukt!!! 

Het feit dat ze de moeite namen om het voor mij aan te passen deed mij enorm goed. Ze zouden dat níet hebben gedaan als ze mij niet wilden houden.

Het was wel een “gedoe”, ik weet eerlijk gezegd niet meer of ik hier al eerder over heb geschreven . Nou ja, dat geeft niet.

Gedoe omdat ik uit moest leggen waar ik zo bang voor was en dat kon ik nu juist niet. Jan je hóeft niet (zo) bang te zijn!! Dat weet ik wel maar ik kan er niets aan doen. Geloof me ik heb van alles geprobeerd.

Maar ratio en gevoel kunnen het fundamenteel met elkaar oneens zijn! Uiteindelijk heb ik toen besloten om aan te kondigden dat ik last had van angsten die ik niet uit kon leggen. Dat was wel een verademing want toen stopten de vragen. 

Vanaf die herauditie zing ik voor het eerst sinds ongeveer een jaar weer vrij!
Ik mag daar zijn, ik ben goed genoeg om daar te mogen zijn.

En dat is echt een pak van mijn hart!!

Fijn meis, ja je had er wel wat over geschreven hoor. Vandaar dat ik bang was dat is elk jaar zo kon gaan. Maar gelukkig niet. Goed voor je zelfvertrouwen als je merkt dat ze je echt graag erbij houden. Ze zouden ook wel gek zijn geweest om je zo te laten gaan. En zingen is therapie op zich he, dus dubbel fijn dat jij er nu ook goed mee omgaat. Want dat je het kunt was zelfs hier al lang duidelijk.

Wij moeten om de 3 jaar, ik dus nu weer over 2 jaar.

Therapie is het zeker . Wij krijgen huiswerk dus ik moet thuis flink oefenen, ik ben nl niet iemand die zo van blad af kan zingen. Dus ook al heb ik geen zin, het moet gebeuren. En als ik eenmaal een kwartiertje onderweg ben wordt het weer leuk. Voor lijf en geest.

Ik heb een zus die ook zoveel plezier heeft met haar koor,
inmiddels een stel 80ers erbij dus wel van blad zingend.

2 uur geleden zei Jannigje:

Vanaf die herauditie zing ik voor het eerst sinds ongeveer een jaar weer vrij!

Fijn! 
Mooi verhaal hoe het gegaan is ❤️

1 uur geleden zei lady jane:

Ik heb een zus die ook zoveel plezier heeft met haar koor,
inmiddels een stel 80ers erbij dus wel van blad zingend.

Wij worden met z'n allen ook steeds ouder. De gemiddelde leeftijd stijgt behoorlijk. De 50ers zijn de jonkies. Het blijkt lastig om nieuwe leden te vinden die zich echt willen committeren aan het koor.
Bij sommige stukken, zoals de Messiah, betekent dat extra oefenen om de souplesse van de stem te houden. Want ook die spieren merken de toename van de leeftijd.