Ja, maar ook als papa hem vast houdt, hij vleugeltjes om heeft, enzovoort, blijft de angst bestaan.

Bij Jung las ik een keer een verhaal over een man die hem raadpleegde als psychiater die ervan overtuigd was dat hij ernstig ziek was. De man was zelf verre van onnozel, zelf arts geloof ik, en snapte als medicus volkomen dat alle op hem uitgevoerde onderzoeken bewezen dat hij kerngezond was. Maar ondanks dat bleef het gevoel doodziek te zijn bestaan. Dat vind ik fascinerend.

Hypochondrie

en dat is zelf dan ook weer een ziekte  of een stoornis, als men wil

Heeft vooral met angst te maken. De mensch lijdt het meescht door het lijden dat hij vreescht. 

Jawel. Maar ook de bewustwording dat een angst volkomen ongegrond is leidt niet altijd tot het verdwijnen van die angst. Ik roep de mensen om mij heen ook vaak toe dat ze gewoon moeten stoppen met vrezen, maar wordt dan niet zelden hoofdschuddend aangekeken.

Misschien een mooi moment om het onvolprezen lachfilmpje van Bob Newhart er weer eens in te schieten:

13 minuten geleden zei Oskar:

Jawel. Maar ook de bewustwording dat een angst volkomen ongegrond is leidt niet altijd tot het verdwijnen van die angst. Ik roep de mensen om mij heen ook vaak toe dat ze gewoon moeten stoppen met vrezen, maar wordt dan niet zelden hoofdschuddend aangekeken.

Klopt. Was handig geweest als je zo makkelijk van een fobie kon genezen, maar helaas. 

Wauw…ik lees hier nog steeds wel (met een half oog) mee…dat halve oog omdat ik zelf niet supertoppie bezig ben met alcohol (maar al bij al wel ok) niet veel behoefte om hierover te delen hier (mss omdat het onveilig aanvoelt?) maar op iets of wat thema’s die me aanspreken, kan ik het toch weer niet laten om te reageren…en (on)veiligheid is daar zeker een van…

 ik interpreteer (hier) bij sommigen een redelijk beperkt zicht op onveiligheid met name de lichamelijke…want natuurlijk kan je achter je scherm niet lichamelijk geraakt worden…maar ons probleem is vooral mentaal en emotioneel en daar kan een (publiek) forum wel degelijk op inhakken… 

ik denk dat we (als westerse ‘rationele’ maatschappij) te weinig ruimte hebben/maken voor onze mentale en emotionele behoefte om uiting te geven aan onze gevoelen/ e-moties.

Zo hebben we het geleerd…we worden daarop vaak afgerekend en daarom gaan we deze minder en minder uiten wat zorgt voor (mentale en lichamelijke) problemen (en verslavingen uiteraard)

ik merk het zelf al aan mijn kind van 5 jaar…die moet bij thuiskomst ontladen van al haar opgekropte gevoelens doorheen de dag…en dat kan alleen in een veilige omgeving want in een onveilige omgeving word je beoordeeld/bekritiseerd/ neergehaald om je eigen gevoelens…

en dat is volgens mij wat hier soms/ vaak ontbreekt op dit forum (of in de werkelijkheid/ realiteit/ maatschappij in het algemeen)…de ‘veiligheid’ om je gevoelens/ gedachten te uiten zonder oordeel of kritiek of rationele ‘oplossingen’ en dat maakt het dus ‘onveilig’…

Ach het forum…net het echte leven…

Ik denk niet zozeer dat het forum "onveilig is", wat dat ook moge betekenen, maar dat sommigen zich onveilig voelen. Wat men hier schrijft roept reakties op, anders was het geen forum maar een dagboek, en die reakties kunnen bevallen of niet bevallen, en je kan er uit halen wat je wilt en doorscrollen wat niet bevalt.

Natuurlijk hebben sommige reakties impact en ik ben ook wel eens geërgerd geraakt cq geërgerd wekenlang weggebleven. Maar dat is gewoon OK. Ik kan niet anderen verplichten om mij slechts een bepaald soort reakties te sturen. Nou ja, het kan wel, maar wat heeft het voor zin. 

Ik denk dat men zich juist meer uit dan ooit tevoren. Tegelijkertijd beperkt men tegenwoordig graag de meningsuiting van anderen als die niet bevalt. Dat gaat natuurlijk moeilijk samen. 

Het is inderdaad wel ‘gemakkelijk’ om een ander af te sluiten/ bekrititiseren/ af te breken/  als de mening niet bevalt maar ik heb het niet zo zeer over het (willen) controleren van het gedrag van een ander…eerder het erkennen en leren kennen van de eigen gevoelens en er ruimte aan te geven maar er niet noodzakelijk naar te handelen in het moment…gevoelens en gedrag hoeven toch niet hetzelfde te zijn…ik mag boos zijn maar ik hoef er een ander niet voor kort en klein te meppen…daarom hoef ik het ook niet te accepteren dat een ander mij kort en klein mept omdat ie (toevallig) boos (op mij) is…

En dat is een leerschool vind ik, want waar ligt net die grens?

meningen uiten, ja graag, maar met respect, toch? 

Maar - afgezien van af en toe een dronken drammer - is respect hier toch juist wél  @Musashi, of is jouw ervaring anders? Vergeleken met de politiek, de televisie, de gemiddelde werkvloer vind ik het hier een tempel van verdraagzaamheid. En ook in mijn eigen gezin, familie en vriendenkring is de sfeer niet zo suikerzoet zoals hier doorgaans. Ik vind het ook wel prettig als in het vuur van de discussie het af en toe flink knalt. Dat zie ik ook niet als gebrek aan respect. Integendeel, juist vanuit het respect voor meningen die afwijken is er daarvoor óók ruimte. 

Leuk trouwens om je hier weer eens te lezen Muza 

Ola! Ik ben er gisteren avond nog verder over ah nadenken geweest en ben Idd ook wel tot de conclusie gekomen dat een omgeving inderdaad maar onveilig is, omdat iemand dat zo ervaart of aanvoelt en niet perse omdat het ‘objectief’ of ‘statisch’ zo is.
Maar je kan niet ‘de schuld’ bij iemand leggen…het is eigenlijk altijd actie/ reactie…en daar je elkaar (hier) niet echt kent, is het volgens mij ook onmogelijk om daar echt (altijd) rekening mee te houden want je weet het immers niet…

en toch lees ik hier soms doelbewust kwetsende opmerkingen waarvan ik me afvraag waarom dat moet…

je kan/mag/moet mensen raken, dat is des menses geloof ik…de vraag is wie moet zich aanpassen? De kwetser of de gekwetste? Of allebei? Of niemand?

het doet me trouwens ook denken aan de hele woke-discussie? Wie moet er rekening houden met wie in een ander zijn/ haar gevoeligheden? Kan/ mag je dat verlangen van een ander of dien je dit vooral met/ in jezelf op te lossen? (Je zelf niet laten raken door een ander of verlangen dat een ander stopt met jou te raken?)

oh boy, ja echt leuk om terug zo diep en zwaar te gaan op een zaterdag ochtend lieve ezel    goeie morgen trouwens! 

Ik moest ook denk aan het woke verhaal @Musashi. Er lijkt een verschuiving gaande te zijn waarin gevoelens meer aandacht krijgen. Vroeger was de enige manier om met pijnlijke gevoelens om te gaan ze wegdrukken.  Niet janken, je bent niet van suiker.  We hebben allemaal wel eens wat. 

Wat ik nu hoor is: we willen serieus genomen worden, we willen worden gehoord.  We willen het niet meer oplossen zoals jullie dat hebben gedaan.  Good for them. 

De emancipatie van gevoelens.  Maar inderdaad: we hebben ze allemaal, en wie moet er dan rekening houden met wie?  Je zou de indruk kunnen krijgen dat de gevoelens van de één meer bijzonder zijn dan die van de ander.  Dat kan nooit goed gaan. 

Ik werkte vroeger in een bedrijf met vooral mannen. De directeur kwam regelmatig met een roodaangelopen hoofd van drift uit zijn hok stormen. Hij riep eerst op bulderende toon iets in het algemeen: wat is hier gvd aan de hand! Wie heeft dit gedaan!  Waarop bij iedereen in de kantoortuin het hoofd tussen de schouders verdween.  Dat verbaasde me in het begin, al die praatjesmakers waren bang voor die driftkikker!  Ik moest mijn lachen inhouden. Totdat ik zelf een keer degene was die 'het gedaan had' en een publieke vernedering kreeg.   De baan was heel erg leuk en ik heb ontzettend gelachen met mijn collega's. We vonden de directeur een klootzak, (en een slijmerd, maar dat was vooral tegen mij, pittige meid van  25) maar niemand had het over hoe het voelde om zo vernederd te worden, welk effect het op ons had om in een gespannen sfeer te werken.  Ik probeerde mijn tranen van vernedering in te houden todat ik op de wc was en nam mezelf mijn zwakte kwalijk.   

Is het beter om gevoelens weg te drukken, weg te redeneren, wat we allemaal doen en hebben geleerd? Is het dankzij de generatie jongere mensen die anders met hun gevoelens willen omgaan dat zo'n werksfeer als ik hierboven beschrijf niet meer zo gewoon is? 

Ja buiten de kwetser en de gekwetste maakt de derde partij (omstaanders) inderdaad ook nog eens deel uit van de dynamiek…kop in het zand? Opkomen voor de gekwetste of tegen de kwetser? 
wie vrij van zonde is, werpe de eerste steen…niemand is schuldig maar niemand is onschuldig…

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook liever in het publiek zit dan op het podium als actor…maar dat publiek is dus eigenlijk ook niet zo onschuldig en maakt een wezenlijk deel uit van de voorstelling…

schuld en boete…

en op zo’n moment loop ik zelf ook maar liever weg naar de cafetaria dus… zo een met een kogelvrije vitrine…

Bedenk me net dat ik hier nu misschien zo diep op ga omdat ik de afgelopen tijd ‘The Glory’ op Netflix heb ge-binged …echte aanrader vind ik persoonlijk…nog iemand?

Ik ben ook opgegroeid met de gewoonte je gevoelens op te bergen in de brandkast. Ze mogen nu vaak wel gewoon even eruit, maar ik zet die kluis niet meteen bij de vuilnis, want het biedt ook voordelen. Ik vind het een goede zaak als er een wat meer open cultuur ontstaat waarbinnen allerlei gevoelens kunnen worden geuit. Je bent daarmee automatisch wel direct afhankelijk van het goed fatsoen van de omstanders om daar respectvol mee om te gaan. En daar gaat het natuurlijk nog wel eens mis. Je kunt dit soort zaken niet tot in detail wettelijk regelen, maar doet een beroep op elkaars menselijkheid. 
 

Wat mij in de wokecultuur (om het maar even zo te noemen) wel opvalt is dat wanneer iemand zich niet gedraagt naar de eigen normen het een geldig excuus lijkt te zijn om die persoon zonder verdere scrupules de grond in te stampen of af te maken. 

Is dat dan geen mooi voorbeeld van de beroemde Hegeliaanse dialectiek @Oskar?

Om tot synthese te (kunnen) komen volgt na de these noodzakelijkerwijze eerst de antithese…

we komen er heus wel maar het lijkt dan alsof we eerst ook zullen moeten aanvaarden dat de slachtoffers ook  ‘daders’ worden, voor ze (kunnen) overgaan tot inzicht en heling…

oftewel meer praktisch dat we moeten aanvaarden dat gekwetsten (gepast of ongepast) ook uiting mogen en kunnen geven aan hun kwetsuren…

maar dat lijkt volgens mij dus ook te zeggen dat we het eerst in onszelf moeten oplossen en niet ‘de schuld’ bij de ander leggen…want anders is het gewoon een straatje zonder einde…

en daar wringt wellicht ook het schoentje want wie is wel/ niet in staat om het niet extern te leggen maar intern? Om de schuld (of trigger) in zichzelf te zoeken en te vinden!

of te wel een ander kan mij maar raken als ik me laat raken…en hoe ik reageer als ik geraakt word is dan weer het volgende…dat is de grote leerschool denk ik…voor alle partijen…

En euh (af en toe) die brandkast luchten is ook wel een noodzaak om de vieze geurtjes van de stinkende wonden te verdrijven…stinkende wonden hebben immers ook lucht nodig om te genezen en niet verder te etteren…

Of zijn dit allemaal gewoon weer wat hoogdravende clichés op een grote (mest)hoop? Musashi komt ook weer eens piepen uit zijn hol… 

ik krijg precies weeral heimwee naar mijn winterslaap…

Ik vind het fijn om je te lezen weer @Musashi

De woke cultuur: voor mij draait die erom dat je leert te lachen om jezelf in plaats van om anderen. Want daar zit vaak het kwetsen in.

En het cancellen van anderen: dat is excessief en ook zeker schrijnend.
Daar blijft toch ook het feit naast staan dat mensen ook gecanceld worden in stilte: omdat ze bruin zijn, of vrouw of homo of dik etc. 

Over dat laatste heb ik in een halve eeuw in mijn omgeving (wit, heteroseksueel etc) minder verontwaardiging over vernomen als over de woke cultuur van de laatste vijf jaar. 
 

Klopt

De "ik" illusie wordt gemaakt door je hersenen.

Door "je" hersenen is eigenlijk ook flauwekul om te zeggen. De hele reden waarom het "je hersenen" heet is dat die hersenen de "jou" illusie produceren. Je kan ook gewoon "hersenen" zeggen.

Net als dat je zou zeggen "de outlook computer". Nee tis gewoon een computer en toevallig draait outlook erop. Outlook is ook een illusie. Je kan het ding ook uitzetten. Dan heet het weer een computer zonder meer. 

"Ik" is een praktische term in veel gevallen, maar je moet het niet te belangrijk maken.

Schijnt 

Ik ben het niet eens met de stelling. Voor het ego geldt het wel; dat is een in het onderbewuste gevormde illusie. Het ik is echter geen illusie maar een werkelijk bestaande eenheid waar we terecht een duidelijk woord voor hebben. Vanuit het ik kunnen mensen zowel anderen beschouwen als zichzelf èn hun eigen ego. Of alle dieren ook een ego hebben (zoals de meeste apensoorten en volgens mij ook honden en katten) weet ik niet, maar een beschouwend en bewust ik kennen ze volgens mij wel. De stelling "Het IK is een illusie" onderschrijf ik dus niet als het over mensen en dieren gaat. Ik ben wel geneigd het geldig te verklaren voor planten en voor niet-levende dingen (zoals een steen) en verschijnselen (zoals een zonsondergang). Waar die tot leven komen, zoals in dromen, sprookjes en kunstvormen als literaire fictie, toneel, opera en musical, is er inderdaad sprake van illusie.

Kom op, wie pakt de draad hier op en gaat eens lekker anders op de materie in, bijvoorbeeld door te onderbouwen dat het uiteindelijk toch niet om Ons draait maar om de wil van God, de Natuur of het overleven van de fitste Genen?

43 minuten geleden zei Bob:

God

Niet nodig. Ieder weldenkend, rationeel en wijs mens begrijpt dat alle gebeurtenissen geschieden op Zeus' bevel. Een pelgrimstocht naar de berg Olympus is daarom het meest nuttige en hoogste dat ieder van ons na kan streven 

Op 12-4-2023 om 00:27 zei Strijkbout:

Stelling:

Het IK is een illusie.

Wat denk je er zelf over, Strijkbout?

Als ik een illusie ben, zijn jullie dat ook. 

51 minuten geleden zei Strijkbout:

Maar wat is dan volgens jou 'het ego', en wat is dan het verschil tussen dat ego en dat door jou veronderstelde wel degelijk bestaande Ik?

 

Je ego werd in je kindertijd opgebouwd op basis van ervaringen met interpersoonlijke contacten. Het omvat je ervaringen hoe je gedrag het best aan te passen om gewenste reacties van anderen los te maken en ongewenste reacties te vermijden. Het omvat ook een beeld van wie je zijn wil en welke persoonlijkheid je naar anderen wilt uitstralen. In zoverre is het dus inderdaad een illusie. Tenslotte omvat het ego ingesleten gedragspatronen.

Als volwassene zijn veel omstandigheden niet meer zoals ze waren in de opbouwfase van je ego. Je bent bijvoorbeeld niet meer zo afhankelijk van andere personen als toen. De ingesleten gedragspatronen om bijvoorbeeld steeds om aandacht te vragen of juist om je "onzichtbaar" te maken voor anderen, of altijd meegaand te willen zijn, zou je voor een deel los kunnen laten. Maar dat gaat niet vanzelf en vereist dat je je bewust wordt van dat ego in je.

En daar komen we bij het onderscheid tussen jezelf en je ego. Je bent je ego niet, maar je hebt een ego. Niet alles daarin is slecht maar sommige gedragingen die eruit voortkomen zijn niet meer nodig of kunnen wel wat minder.