(Titel gejat van een podcast. Bedankt Matthijs.)

Het idee. Waar vind jij troost als het tegenzit? Hoop, als die dreigt te vervliegen. Motivatie om verder te blijven gaan. Waar kun je kortom even schuilen? Dat kan van alles zijn: een schilderij, muziek, een stukje natuur.

Hier komt de mijne:

De bedreigde zwaan van Jan Asselijn. Een zwaan die zijn nest beschermt. Daar kijk ik even naar als ik dreig te vergeten waar ik het ook alweer voor deed.

Ik ben benieuwd naar jullie schuilplaatsen.

Hier. Thuis.

Paarden.

Wat een prachtig schilderij @oskar, en wat een leuke vraag. 

Film.

De zee/het strand; boeken, film, sport

 
Binnenkort zingen we dit requiem, ik vind het zo wonderschoon.

Ik luister en zing het nu vaak, ter voorbereiding. Het helpt me als ik het moeilijk heb.

En de zwaan!!! Zo mooi!!!

De eerste keer dat ik in het rijksmuseum kwam werd ik er zó door geraakt, prachtig.

Mijne sluit aan op het dagdraadje, de herfstblues. Dat vind ik dus zo mooi aan de Japanse cultuur: de schoonheid kunnen zien van de verschillende seizoenen, van het vergankelijke, van de eenvoud. In woord en beeld. En in het algemeen, het Japanse schrift, die eigenlijk ook een soort van beeldtaal is.

Matsuo Bashō (1644–1694)

秋深し 隣は何をする人ぞ

Dit is misschien wat vreemd als schuiloord, zeker voor een kluizenaar als ik, maar als ik de motivatie vind: fietsen. 
Daarbij zie ik dan meestal dat de hoeveelheid fietsers is toegenomen, net zoals de wilde bermen, ontharde voortuinen,.. tegenover dertig jaar geleden. Dat maakt me vrolijk en geeft me toch telkens wat hoop dat steeds meer mensen beseffen dat we zorg moeten dragen voor onze planeet, daar we slechts de huurders zijn tot de volgende generaties. 

Op de bank, met de haard aan, katten om mij heen, muziek aan en een boek lezen. Oh ja, en een kop thee of koffie erbij met chocolade.

6 uur geleden zei Oskar:

(Titel gejat van een podcast. Bedankt Matthijs.)

Het idee. Waar vind jij troost als het tegenzit? Hoop, als die dreigt te vervliegen. Motivatie om verder te blijven gaan. Waar kun je kortom even schuilen? Dat kan van alles zijn: een schilderij, muziek, een stukje natuur.

Hier komt de mijne:

 

De bedreigde zwaan van Jan Asselijn. Een zwaan die zijn nest beschermt. Daar kijk ik even naar als ik dreig te vergeten waar ik het ook alweer voor deed.

Ik ben benieuwd naar jullie schuilplaatsen.

Ik lees nu net in de krant:

Amsterdam kreeg het recht zwanen te houden in 1529. Dat recht was voorbehouden aan mensen van adel. Er werd zelfs een pluimgraaf aangesteld die op het welzijn van de dieren toe moest zien. En tot 1891 was er een Hoender- en Vogelverkopersgilde. De rest bespaar ik jullie

Wat veel reacties. Leuk! Dank. Leerpunt voor mij in zoiets is dat ik niet op de loop ga voor de problemen des levens, de treurnis of wat dan ook; of wegvlucht in heilloze richting. Het hoort er blijkbaar bij, en dat mag ook, maar dat ik wel behoefte heb aan ergens een rustpunt temidden van de narigheid.

Heel mooi, dat deutsche requiem, @Jannigje. Het begint zo mooi geruisloos. En dan die sopraansolo Ihr habt nur Traurigkeit. Ach! Overigens vind ik het ook al prachtig hoe alle uitvoerenden tijdens een concert in het zwart zijn gekleed. 

Zwanen, ook een schuilpaats. Knobbelzwanen. Majesteitelijke vogels. Ik prijs mij gelukkig dat ik zo ongeveer in de Biesbosch woon. Daar kom je ze dagelijks, met tientallen, soms honderden tegelijk tegen. Sibelius liet er één rondglijden over de dodenrivier in zijn symfonische gedicht.

Oh, was jij dat, gisteren in de Biesbosch 

Het viel me op toen ik zo ziek was dat ik het liefst schuil bij de mensen die van me houden, bij voorkeur diep weggedoken in hun armen.

Ik ben zó dankbaar dat die mensen er waren.

Fietsen en wandelen in mijn woonomgeving  maar dan liefst wel in de verlatenheid van de vroege ochtend. Hoe minder mensen hoe beter.

(En ja, dit is in Nederland )

Wandelen met de hond. Dit was anderhalf uur geleden. Zuidenwind en zwoele temperatuur, dan krijg je altijd instant drama met de zonsopgang. De kleuren komen op de telefoon nog lang niet zo over als het echt was.

Er was nog iemand 🫤 irritant inderdaad maar meestal lukt het om ze te ontlopen 😁

Jaloersmakende landschappen heren. Veluwezoom @Adri02? 

Wat prachtig allemaal! 

De drumgroep is ook een schuilplaats voor mij. Het is een hele inclusieve groep. Toen ik voor de zomer weer contact opnam was het meteen: kom je er weer bij? Ja, natuurlijk 😁

En thuis is een schuilplaats uiteraard. Enfin, zo uiteraard is dat niet, maar bij ons gelukkig wel.

5 uur geleden zei Yana:

Het viel me op toen ik zo ziek was dat ik het liefst schuil bij de mensen die van me houden, bij voorkeur diep weggedoken in hun armen.

Ik ben zó dankbaar dat die mensen er waren.

 

Wat bijzonder en fijn voor je @Yana

Mooi rakend onderwerp.

Voor mij mijn 8 katten die aanvoelen als ik vrolijk, verdrietig of wat warmte nodig heb. Daarnaast mensen die er onvoorwaardelijk voor mij zijn en de zorg voor de katten overnemen als ik er niet toe in staat ben(wat ik echt aanvankelijk verschrikkelijk vond om dat uit handen te geven) Over mijn lijk zei ik vaak maar als het echt niet anders kan dan zijn zij er zonder dat ik het hoef te vragen en dan regelen ze dat onderling en leggen mij dat voor en dan ga ik rustig(er) het ziekenhuis in. 

En muziek en sport.

Mijn knuffel, slecht 100 jaar oud. 
Deze lijkt er het meeste op