Kenmerkend voor levenskunstenaarschap is het fouten durven maken en blij worden van hetgeen je geleerd hebt

Ebt het geleerde langzaam weer wer wordt het tijd voor nog wat foutjes of tegenslagen als nieuwe lesstof

Tegenslagen als nieuwe lesstof zullen vast heel goed voor me zijn, maar ik ben er lang niet altijd blij mee.

Meestal heb ik zelfs een hekel aan tegenslagen want die liggen met grote regelmaat buiten je controle; daar valt acceptatie van te leren en dat ligt me niet zo.

Niet zo makkelijk, acceptatie leren , het lijkt voor mij vaak alsof ik daar nooit klaar mee ben, zelfs als ik denk van wel blijkt dat nogal eens tegen te vallen.

tegen te vallen van acceptatie tegenslagen heet bij mij verduren

Duren slechte periodes altijd langer dan goede of is dat subjectief?

subjectief helaas, komt goed Quinn, ooit duren de betere periodes langer

“Ooit duren de betere periodes langer” klinkt voor mij als een utopie, daarbij niet zeggend dat het niet zo zou kunnen zijn, maar vanuit eigen ervaring sprekend kan ik dit niet beamen.

amen, wil zeggen, het is waar en het is zeker en god gaat mij vast en zeker wel helpen, maar ik geloof niet zo in god

In God geloven kan mensen veel troost bieden als zij tegenslagen te verwerken krijgen, hoewel hun geloof dan misschien ook wel op de proef wordt gesteld.

stel dat de kerk je kind zogenaamd opvoedt en je nu leest dat die in een van de massagraven ligt

ligt jouw kind in een van de massagraven, dan verlies je toch alle geloof in het instituut kerk 

instituut kerk heeft veel kwaads aangericht vroeger, gauw vertrokken daar, eenmaal volwassen

Eenmaal volwassen heb ik een functie gehad in een kerkbestuur, maar ik voelde me daar niet thuis omdat ik heel andere ideeën bleek te hebben en de kerk vaak liefdeloos vond ipv liefdevol.

liefdevol waren de zusters van de liefde ook niet op onze school, slaan met bamboe, met een grote ring tegen slapen beuken en verbaal totale misbruik van hun authoriteit

Eitje  bakken  was er zeker  niet bij ?

niet bij de kerk geweest, ook niet bij de nonnen of op kostschool, dus er is mij op dat gebied een hoop ellende bespaard gebleven

even houden dan maar zo

maar zodra ik thuis was begon de ellende, dus ik was een echt buitenkind 

buitenkind was ik ook, mijn bijnaam was tomboy

tomboy was ook mijn bijnaam en ik voel me buiten nog steeds altijd beter , bomen klimmen doe ik niet meer, en ook niet meer naar het plafond van de gymzaal 

gymzaal was mijn favo lokaal en bomen klimmen deed ik bij tijd en wijle dagelijks

dagelijks deed ik ook handstand, radslag, flikflak en iedereen dacht, die groeit op voor galg en rad 

Galg en rad stonden vroeger op de Volewijk, dat ligt, voor het grootste deel vergeten denk ik, in Amsterdam Noord.