4 uur geleden zei lady jane:

een infarct.

@Spirit

38 minuten geleden zei lady jane:

@Spirit

Had ik het toch goed begrepen. Heftig..

22 uur geleden zei lady jane:

goeiemooiemorgen frummers

Sinds gistermorgen loop ik met zo'n Holterkastje in mijn hemd
en moet ik een dagboekje bijhouden van alles wat ik doe, zodat
het ziekenhuis de gegevens goed kan uitlezen.
Het beheerst me volkomen. En helaas mag ik niet zwemmen, naar de sauna
of zelfs douchen.En is het vakantie dus volleybal ligt ook al stil.
Ik weet me met mezelf geen raad. Terwijl ik me toch niet verveel. Wat een
rare gewaarwording is dit zeg. Ga ik zo worden als ik rond de 80 ben?
 

Boeh. Hoe lang moet dit? 

Verkeerde datum 😏

3 uur geleden zei bumperjim:

Boeh. Hoe lang moet dit? 

morgen mag het eraf Jimbo. Dus dat valt reuzemee.
Het is meer afkicken van mijn vertrouwde daginvullingen en me een beetje zielig vinden.
Ik zag op de dagopvang 2 kerels van mijn leeftijd, vrienden uit verpleeghuis, met herseninfarct
die hen halfzijdig hebben verlamd, met wandelstokken en rollators. Beide dankbaar voor hun uitje
om op de dinsdagen tussen de middag vers gekookte maaltijden nuttigen met anderen, die ook
hun vaste stek en vrienden hebben gemaakt. Van de 30 ooit zijn er nog 6 over, en daar staan dan
4 vrijwilligers voor klaar. En echt iedereen kreeg een bak soep en een bak zuurkoolstamppot mee naar huis.
Want de kok is de vrouw van een van die 2 mannen en ziet haar man dan ook even blij wezen.
Man man, wat ben ik dan dankbaar met hoe ik er van af ben gekomen. Maar de angst voor herhaling is groot.
Die mannen waren in de eind 40 geloof ik toen hun lot hen trof. We hebben niets te kiezen he.

21 uur geleden zei lady jane:

morgen mag het eraf Jimbo. Dus dat valt reuzemee.
Het is meer afkicken van mijn vertrouwde daginvullingen en me een beetje zielig vinden.
Ik zag op de dagopvang 2 kerels van mijn leeftijd, vrienden uit verpleeghuis, met herseninfarct
die hen halfzijdig hebben verlamd, met wandelstokken en rollators. Beide dankbaar voor hun uitje
om op de dinsdagen tussen de middag vers gekookte maaltijden nuttigen met anderen, die ook
hun vaste stek en vrienden hebben gemaakt. Van de 30 ooit zijn er nog 6 over, en daar staan dan
4 vrijwilligers voor klaar. En echt iedereen kreeg een bak soep en een bak zuurkoolstamppot mee naar huis.
Want de kok is de vrouw van een van die 2 mannen en ziet haar man dan ook even blij wezen.
Man man, wat ben ik dan dankbaar met hoe ik er van af ben gekomen. Maar de angst voor herhaling is groot.
Die mannen waren in de eind 40 geloof ik toen hun lot hen trof. We hebben niets te kiezen he.

Ik kende vroeger iemand die er op zn 23e uitstapte vanwege huidkanker. Ik heb dat zelf gehad 10 jaar later en netjes verwijderd. Op de basisschool overleed een meisje op haar 6e aan leukemie. Mijn vader heeft een jaar of 35 lang mogen rondsjouwen met leukemie terwijl de artsen hem in eerste instantie 3 maanden gaven. Je kan er geen peil op trekken. Ik heb altijd mazzel maar als ik straks verkeerd val in de douche heb ik ook een hersentrauma net als mn moeder.

Er is niks eerlijks aan, inderdaad, en er is altijd reden om dagelijks dankbaar te zijn want er is altijd nog 10x erger.

Het enige dat je niet moet doen (is wat mijn vader deed) is dan maar in je leunstoel blijven zitten de hele dag, want dan overkomt je tenminste niks. Wel dus.